Preparat eterowy typu "samostart" działa tylko wtedy, gdy trafi do strumienia powietrza, który silnik zasysa podczas rozruchu. Dlatego właściwym miejscem aplikacji jest układ dolotowy silnika (tor doprowadzania powietrza do kolektora dolotowego i dalej do cylindrów). Tam środek może zmieszać się z powietrzem, zostać zassany do komory spalania i ułatwić zapłon mieszanki, zwłaszcza przy niskiej temperaturze i niskiej prędkości obrotowej rozrusznika.
Odpowiedź "rury wydechowej maszyny" jest nieprawidłowa, bo wydech to droga opuszczania spalin z silnika. Podanie środka do wydechu nie zapewni jego dostania się do cylindrów w sposób kontrolowany, a dodatkowo może tworzyć ryzyko zapłonu oparów w nieprzewidzianym miejscu.
Odpowiedź "akumulatora rozruchowego" jest błędna, ponieważ akumulator jest elementem instalacji elektrycznej. Preparat eterowy nie poprawia parametrów elektrycznych rozruchu (np. napięcia czy prądu), a kontakt substancji łatwopalnej z iskrzeniem lub zwarciem jest szczególnie niebezpieczny.
Odpowiedź "układu chłodzenia silnika" także jest błędna: układ chłodzenia nie uczestniczy w tworzeniu mieszanki do spalania. Wprowadzenie środka do płynu chłodzącego nie pomoże w rozruchu, a może doprowadzić do uszkodzeń i skażenia układu.
W praktyce środki eterowe wymagają ostrożności: stosuje się je tylko wtedy, gdy dopuszcza to instrukcja producenta maszyny/silnika oraz zgodnie z zaleceniami BHP (mała dawka, unikanie źródeł zapłonu, prawidłowa wentylacja).
