W audiometrii tonalnej progi słyszenia można wyznaczać dwiema drogami bodźcowania:
- przewodnictwo powietrzne (słuchawki) – ocenia cały tor słuchowy: ucho zewnętrzne, środkowe i wewnętrzne,
- przewodnictwo kostne (wibrator kostny) – w większym stopniu omija ucho zewnętrzne i środkowe, pozwalając oceniać funkcję ucha wewnętrznego.
Na audiogramie otrzymuje się odpowiednie krzywe progowe. Pojęcie rezerwy ślimakowej jest w praktyce wiązane z odległością między krzywą kostną i powietrzną, czyli różnicą pomiędzy progami uzyskanymi tymi dwiema metodami. Taka różnica bywa kluczowa w interpretacji: gdy próg powietrzny jest gorszy (wyższy) niż próg kostny, sugeruje to udział elementu przewodzeniowego w niedosłuchu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do definicji?
- "szumu a powietrzną" oraz "kostną a krzywą szumu" odwołują się do krzywej szumu/maskowania. Maskowanie jest narzędziem metodycznym w badaniu, ale nie stanowi definicyjnej osi porównania dla rezerwy ślimakowej.
- "kostną względną a bezwzględną" nie jest standardowym, jednoznacznym zestawem krzywych progowych używanym do definiowania tej odległości w typowym opisie audiogramu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "odległość między krzywą …", najpierw ustal, czy chodzi o dwie podstawowe krzywe progowe (powietrzna i kostna), a dopiero potem rozważ pojęcia pomocnicze, takie jak szum/maskowanie.
