Bicie osiowe i promieniowe to odchyłki geometryczne ujawniające się podczas obrotu elementu (np. wałka, tarczy, koła). W praktyce nie chodzi o jednorazowy pomiar długości, lecz o obserwację, jak bardzo zmienia się położenie powierzchni względem stałego punktu odniesienia w trakcie obracania detalu.
Czujnik zegarowy jest do tego właściwym przyrządem, ponieważ mierzy małe przemieszczenia końcówki pomiarowej i pokazuje je jako wychylenie wskazówki. Umożliwia to bezpośrednie odczytanie wahań wskazania podczas obrotu, a więc ocenę bicia. Typowe stanowisko to wałek oparty na pryzmach lub osadzony w uchwycie, a czujnik ustawiony prostopadle do kontrolowanej powierzchni.
Pozostałe propozycje nie są właściwe, bo nie realizują pomiaru dynamicznej odchyłki z wymaganą rozdzielczością:
- Liniał krawędziowy służy głównie do kontroli prostoliniowości/płaskości przez przykładanie, ale nie daje miarodajnego odczytu wahań podczas obrotu.
- Passametr (transametr) jest przyrządem porównawczym do kontroli średnic/wymiarów w wąskim zakresie, nie jest typowym narzędziem do wyznaczania bicia podczas obrotu.
- Suwmiarka uniwersalna mierzy wymiary liniowe (średnice, długości), lecz jej rozdzielczość i sposób pomiaru nie są przeznaczone do oceny niewielkich zmian położenia powierzchni w czasie obrotu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "bicie" (osiowe/promieniowe), najczęściej chodzi o czujnik i obserwację zmian wskazania przy obracaniu elementu, a nie o zwykły pomiar wymiaru.
