Do oceny przylegania dwóch płaszczyzn w praktyce warsztatowej często sprowadza się to do sprawdzenia, czy między powierzchniami występuje szczelina oraz jaka jest jej wielkość. Właśnie do tego przeznaczony jest szczelinomierz (zestaw płytek o znanych grubościach), który wsuwia się w miejsce styku. Jeżeli dana płytka wchodzi, oznacza to istnienie szczeliny co najmniej równej jej grubości, co pozwala ocenić stopień przylegania.
Odpowiedź "szczelinomierz" jest więc właściwa, bo jest to przyrząd typowo stosowany do kontroli luzów i szczelin w połączeniach, prowadnicach oraz przy pasowaniach wymagających kontroli prześwitu.
Pozostałe propozycje nie pasują do celu pomiaru:
- "liniał krawędziowy" wykorzystuje się przede wszystkim do kontroli prostoliniowości i płaskości przez przykładanie do powierzchni i obserwację prześwitów, ale sam w sobie nie daje tak bezpośredniego, ilościowego doboru grubości szczeliny jak szczelinomierz (często oba narzędzia mogą wystąpić łącznie, lecz wtedy pomiar szczeliny realizuje właśnie szczelinomierz).
- "suwmiarka uniwersalna" służy do pomiaru długości, średnic i głębokości w określonym zakresie; nie jest narzędziem do badania bardzo małych szczelin między przylegającymi płaszczyznami.
- "kalka techniczna" jest materiałem pomocniczym w rysunku technicznym i dokumentacji, a nie przyrządem do kontroli przylegania elementów maszyn.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa "szczelina", "prześwit", "luz" lub "przyleganie" (rozumiane jako brak prześwitu), w pierwszej kolejności rozważ przyrządy typowo do tego przeznaczone, czyli szczelinomierze oraz sprawdziany, a dopiero potem przyrządy do ogólnych pomiarów długości.
