Zwiększenie twardości stali najczęściej uzyskuje się przez hartowanie. W ujęciu ogólnym polega ono na odpowiednim nagrzaniu stali (do zakresu umożliwiającego przemianę struktury) oraz szybkim chłodzeniu, co sprzyja powstaniu twardej struktury (typowo kojarzonej z martenzytem). W praktyce kowalskiej hartowanie wykorzystuje się m.in. dla narzędzi, elementów roboczych i części narażonych na ścieranie, gdy wymagana jest wysoka odporność powierzchni na zużycie.
Odpowiedź "wyżarzanie" jest nieprawidłowa w tym ujęciu, ponieważ wyżarzanie stosuje się zwykle w celu zmiękczenia materiału, usunięcia naprężeń, ujednorodnienia struktury lub poprawy plastyczności. To zabieg często "przygotowawczy" do dalszej obróbki, a nie typowo do maksymalizacji twardości.
Odpowiedź "odpuszczanie" także nie pasuje do celu "podniesienia twardości". Odpuszczanie wykonuje się najczęściej po hartowaniu, aby zmniejszyć kruchość, ustabilizować własności i poprawić udarność. W wielu typowych przypadkach odpuszczanie wiąże się z obniżeniem twardości w porównaniu z twardością po samym hartowaniu, choć daje bezpieczniejsze własności eksploatacyjne.
Odpowiedź "stabilizowanie" nie jest standardowym zabiegiem kojarzonym z podnoszeniem twardości stali w podstawowym zestawie procesów obróbki cieplnej omawianych na poziomie egzaminu zawodowego. "Stabilizowanie" może odnosić się do działań zmniejszających zmienność wymiarów lub własności w czasie, ale nie stanowi typowej metody zwiększania twardości jak hartowanie.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "podniesienie twardości stali", pierwszym skojarzeniem powinno być hartowanie. Jeśli celem jest "zmniejszenie kruchości po hartowaniu" – wtedy rozważa się odpuszczanie. Jeśli "zmiękczenie/ułatwienie obróbki" – wyżarzanie.
