Aby na jednym rysunku przedstawić konstrukcję altany ogrodowej wraz z fundamentami, potrzebny jest sposób prezentacji, który pokaże zarówno elementy widoczne, jak i te ukryte pod okładzinami lub poniżej poziomu terenu. Taką funkcję spełnia przekrój.
Przekrój powstaje przez "przecięcie" obiektu umowną płaszczyzną. Dzięki temu na rysunku widać:
- układ warstw i elementów konstrukcyjnych wewnątrz (np. słupy, belki, połączenia w osi przekroju),
- elementy niewidoczne z zewnątrz, w tym fundamenty i sposób posadowienia,
- relacje wysokościowe (np. poziom terenu względem posadowienia).
Odpowiedź "rzut" jest nieodpowiednia, ponieważ rzut (np. rzut z góry) pokazuje głównie układ w płaszczyźnie poziomej: obrys, rozmieszczenie słupów czy zarys dachu. Nie ujawnia jednak wprost tego, co znajduje się poniżej przekroju gruntu i nie pokazuje "wnętrza" konstrukcji w sensie warstw i posadowienia.
Odpowiedź "widok z boku" przedstawia elewację/bok obiektu, czyli jego zewnętrzny wygląd. Zwykle nie pokazuje elementów schowanych (fundamentów, detali wewnętrznych), chyba że stosuje się dodatkowe zabiegi rysunkowe – ale wtedy w praktyce i tak byłby to przekrój lub widok z przekrojem.
Odpowiedź "widok aksonometryczny" jest przydatna do wizualizacji przestrzennej bryły, ale ma charakter poglądowy. Aksonometria nie jest najlepszym narzędziem do jednoznacznego pokazania fundamentów i przekrojowych relacji warstw; w dokumentacji technicznej rolę tę przejmuje przekrój.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się potrzeba pokazania elementów ukrytych (fundamenty, warstwy, wnętrze), najczęściej właściwym wyborem jest przekrój.
