W ochronie powietrza rozróżnia się emisję (to, co wylatuje ze źródła) oraz imisję (stężenie w powietrzu, które "odczuwa" środowisko i ludzie, zwykle przy gruncie). Dla obszarów specjalnie chronionych wymagania dotyczące jakości powietrza są z reguły bardziej restrykcyjne, więc ryzyko przekroczeń stężeń dopuszczalnych jest oceniane szczególnie ostrożnie.
Dlaczego wysokość komina ma znaczenie? Wyższy emitor zwykle powoduje, że zanieczyszczenia są wprowadzane do atmosfery wyżej, co sprzyja ich rozpraszaniu i rozcieńczaniu zanim dotrą do poziomu oddychania (przy gruncie). W praktyce dobór wysokości jest powiązany z obliczeniami rozprzestrzeniania (dyspersji), w których uwzględnia się m.in. wielkość emisji, warunki meteorologiczne i ukształtowanie terenu.
Dlaczego poprawna odpowiedź to 350 m? W treści zadania przyjęto, że aby spełnić wymagany warunek dopuszczalnego stężenia SO₂ (wyrażonego w µg/m3) na obszarach szczególnie chronionych, konieczna jest wysokość komina 350 m. Oznacza to, że niższe warianty nie zapewniają spełnienia kryterium imisyjnego w założonych warunkach.
- 250 m – zbyt niski wariant: w typowych analizach dyspersji może nie dawać wystarczającego rozcieńczenia, zwłaszcza przy niekorzystnych warunkach pogodowych.
- 300 m – wariant pośredni: bywa wybierany intuicyjnie, ale nadal może nie spełniać wymagań dla terenów chronionych przy założonych parametrach emisji.
- 200 m – najniższy wariant: na ogół wiąże się z największym ryzykiem wysokich stężeń przygruntowych w pobliżu źródła.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "spełnienia warunku dopuszczalnego stężenia" na obszarach chronionych, zwykle chodzi o dobór rozwiązania dającego największą redukcję imisji (często większą wysokość emitora), a nie o minimalizację kosztów inwestycji.
