W recepturze aptecznej dobór miejsca odważania surowca zależy nie tylko od wygody, ale przede wszystkim od właściwości fizycznych substancji i od tego, ile razy trzeba ją potem przenosić. Sulfobituminian amonu (często kojarzony z ichtiolem) jest surowcem o charakterze lepkim, "ciągnącym" i brudzącym, który łatwo pozostawia film na ściankach naczyń i narzędzi.
Odpowiedź "bezpośrednio na podłożu w parownicy" jest właściwa, ponieważ w metodzie sporządzania maści na ciepło parownica pełni rolę naczynia roboczego: można w niej umieścić część lub całość podłoża, dodać odważony surowiec i następnie prowadzić ogrzewanie oraz łączenie składników bez dodatkowych przełożeń. Takie postępowanie:
- zmniejsza straty masy (mniej przywierania do ścianek kilku naczyń),
- ułatwia ilościowe przeniesienie całej odważonej porcji do gotowego leku,
- ogranicza zabrudzenia stanowiska i skraca czas pracy.
Odpowiedź "w moździerzu" jest typową pułapką: moździerz bywa używany do rozdrabniania i ucierania, ale przy substancjach lepkich część surowca zostaje na ściankach i tłuczku, a dodatkowo późniejsze przeniesienie do naczynia do ogrzewania zwiększa straty.
Odpowiedź "na krążku pergaminowym" może być wygodna przy proszkach, jednak przy lepkiej, mazistej substancji i procesie na ciepło pergamin nie jest praktyczny: trudniej wykonać ilościowe przeniesienie, a etap ogrzewania i łączenia i tak wymaga przełożenia do naczynia roboczego.
Odpowiedź "w zlewce" jest mniej właściwa w tym kontekście, bo zlewka sprzyja pozostawaniu filmu substancji na ściankach i zwykle nie jest najlepszym naczyniem do jednoczesnego odważenia na podłożu oraz pracy recepturowej z maścią. Właściwy wybór minimalizuje liczbę etapów i ryzyko strat technologicznych.
