Wyłącznik różnicowoprądowy (RCD) ma określony przez producenta znamionowy prąd różnicowy IΔn (np. 10 mA, 30 mA, 100 mA). Podczas sprawdzenia testerem RCD mierzy się rzeczywisty prąd zadziałania, czyli wartość prądu różnicowego, przy której aparat rzeczywiście wyłącza obwód.
Zgodnie z przyjętym kryterium oceny sprawności, rzeczywisty prąd zadziałania powinien mieścić się w przedziale (0,5 ÷ 1,0)·IΔn. Oznacza to dwie granice:
- dolna granica: 0,5·IΔn (zadziałanie wcześniej oznacza zbyt dużą czułość i ryzyko niepożądanych wyłączeń),
- górna granica: 1,0·IΔn (brak zadziałania do tej wartości oznacza niesprawność w kierunku "za małej czułości").
Dla IΔn = 30 mA zakres poprawnego zadziałania to 15–30 mA. Wyłącznik 2 ma IΔn=30 mA, a zmierzony prąd zadziałania wyniósł 12 mA. Ponieważ 12 mA < 15 mA, wynik jest poniżej dopuszczalnego przedziału, więc ten wyłącznik nie spełnia warunku sprawności.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo:
- Wyłącznik 1: ma IΔn=10 mA, więc dopuszczalnie 5–10 mA; wynik 8 mA mieści się w zakresie.
- Wyłącznik 3: ma IΔn=30 mA, więc 15–30 mA; wynik 25 mA mieści się w zakresie.
- Wyłącznik 4: ma IΔn=100 mA, więc 50–100 mA; wynik 70 mA mieści się w zakresie.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal IΔn (mA) z oznaczenia, potem policz 0,5·IΔn i porównaj z wynikiem. Uważaj, aby nie pomylić IΔn (mA) z In (A).