Kryterium IΔ = (0,5–1,00) IΔN służy do oceny, czy wyłącznik różnicowoprądowy zadziała przy prądzie różnicowym zgodnym z oczekiwanym zakresem pracy. W praktyce porównuje się zmierzony prąd zadziałania IΔ z prądem znamionowym IΔN podanym na aparacie (np. 10 mA, 30 mA, 100 mA).
Interpretacja zapisu jest następująca:
- dolna granica: 0,5·IΔN (50% wartości znamionowej),
- górna granica: 1,0·IΔN (100% wartości znamionowej).
Aby wskazać wyłącznik niespełniający warunku, dla każdego aparatu z tabeli należy:
- odczytać IΔN z oznaczenia typu (często jest to wartość w mA w symbolu, np. "…-30-…" oznacza 30 mA),
- odczytać z tabeli zmierzone IΔ,
- sprawdzić, czy IΔ mieści się w przedziale [0,5·IΔN; 1,0·IΔN].
Odpowiedź "P202 25-30-AC" jest poprawna, ponieważ według danych z tabeli jego zmierzony prąd zadziałania wypada poza dopuszczalnym przedziałem względem IΔN.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo dla tych aparatów wartości IΔ z tabeli mieszczą się w wymaganym zakresie w odniesieniu do ich IΔN (nie przekraczają 1,0·IΔN i nie są mniejsze niż 0,5·IΔN).
Wskazówka egzaminacyjna: najczęstsza pułapka to pomylenie "0,5–1,0" z dwiema pojedynczymi wartościami. To jest przedział, więc liczy się zarówno zbyt wczesne, jak i zbyt późne zadziałanie względem IΔN.