KWALIFIKACJA MED4 - CZERWIEC 2017

PYTANIE NR 33.
W celu usunięcia supresji środkowej u 6-letniego dziecka z rozpoznanym zezem akomodacyjnym z ekscesem konwergencji można zastosować ćwiczenie z użyciem
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Ćwiczenie z czerwonym filtrem i czerwonym ołówkiem może służyć do pracy antysupresyjnej, ponieważ wymusza percepcję bodźca wzrokowego i ułatwia kontrolę fiksacji w warunkach rozdzielenia bodźców międzyocznych.
Pozostałe pomoce częściej kojarzą się z innymi etapami oceny lub treningu widzenia obuocznego.

Pełne wyjaśnienie:

Supresja środkowa oznacza czynnościowe hamowanie bodźców z centralnej części pola widzenia jednego oka, co utrudnia prawidłową współpracę obu oczu. W terapii dąży się do zniesienia supresji poprzez takie podanie bodźców, aby dziecko musiało je zauważyć i utrzymać na nich uwagę wzrokową (kontrola fiksacji), a jednocześnie by zadanie było możliwe do wykonania w warunkach rozdzielenia informacji międzyocznej.

Odpowiedź "czerwonego filtru i czerwonego ołówka" jest właściwa, ponieważ zestaw ten bywa wykorzystywany w ćwiczeniach antysupresyjnych: filtr zmienia warunki percepcji bodźca i pozwala tak zorganizować zadanie, aby bodziec (np. ślad ołówka/element wskazywany ołówkiem) stał się jednoznaczny i łatwy do kontrolowania przez dziecko. W praktyce celem jest stopniowe doprowadzenie do sytuacji, w której bodźce z oka dotąd supresjonowanego są rejestrowane i integrowane w zadaniu wzrokowym.

Dlaczego pozostałe propozycje są mniej trafne w kontekście pytania:

  • "przegrody i flipperów pryzmatycznych" – przegrody (przesłony) i pryzmaty są użyteczne w wielu procedurach, ale sama kombinacja wskazana w odpowiedzi nie jest typowym, jednoznacznie ukierunkowanym narzędziem do znoszenia supresji środkowej; pryzmaty częściej kojarzą się z modyfikacją ustawienia obrazów i bodźców fuzji, zależnie od protokołu.
  • "listwy Bagoliniego i przedmiotu fiksacji" – listwa/okulary Bagoliniego są klasycznie kojarzone z oceną warunków widzenia obuocznego (np. obecności supresji, diplopii, charakteru percepcji), a nie jako podstawowe narzędzie do ćwiczeń znoszących supresję centralną u małego dziecka.
  • "synoptoforu i obrazków do jednoczesnej percepcji" – synoptofor może służyć do treningu widzenia obuocznego, ale "obrazki do jednoczesnej percepcji" odnoszą się do etapu rozwijania jednoczesnej percepcji, co nie jest tym samym co celowane znoszenie supresji środkowej w opisywanej sytuacji klinicznej.

Na egzaminie warto zapamiętać regułę: gdy w treści pojawia się supresja, szukaj odpowiedzi odnoszącej się do antysupresji i wymuszania percepcji bodźca (a nie tylko do diagnostyki czy ogólnego treningu obuocznego).

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Supresja środkowa to czynnościowe "wyciszenie" bodźców z centrum pola widzenia jednego oka, aby uniknąć dwojenia i konfliktu obrazów. Skutkuje gorszym wykorzystaniem oka w widzeniu obuocznym i utrudnia rozwój prawidłowej współpracy obu oczu.
Ćwiczenia antysupresyjne mają wymusić rejestrowanie bodźców z oka, które jest pomijane przez układ wzrokowy. Stopniowo zwiększa się wymagania, aby dziecko zaczęło świadomie dostrzegać bodźce i utrzymywać na nich fiksację, co stanowi bazę do dalszego treningu widzenia obuocznego.
Wykorzystuje się kontrolowany bodziec o prostym kształcie i przewidywalnym położeniu (ołówek) oraz filtr zmieniający warunki widzenia. Pozwala to tak zorganizować zadanie, aby dziecko musiało zauważyć bodziec i utrzymać na nim uwagę wzrokową, co wspiera pracę nad supresją.
Eksces konwergencji ujawnia się typowo jako większe odchylenie przy patrzeniu do bliży niż do dali, co wiąże się z zależnością między akomodacją a konwergencją. W praktyce wpływa to na dobór warunków ćwiczeń (np. dystans pracy, obciążenie zadaniem).
Nie zawsze. Synoptofor jest cenny w treningu widzenia obuocznego, ale dobór narzędzia zależy od celu: inne metody dobiera się do diagnostyki, inne do znoszenia supresji, a inne do rozwijania fuzji i stereopsji. Kluczowe jest dopasowanie do wieku i współpracy dziecka.
Narzędzia Bagoliniego są kojarzone z oceną warunków widzenia obuocznego, m.in. tego, czy pacjent doświadcza supresji lub diplopii oraz jak "łączy" informacje z obu oczu w naturalniejszych warunkach obserwacji. To częściej element diagnostyki niż podstawowe ćwiczenie antysupresyjne.
Najczęściej myli się narzędzia diagnostyczne z terapeutycznymi albo wybiera się sprzęt "najbardziej znany" (np. synoptofor) bez powiązania z celem pytania. Pomaga strategia: najpierw nazwij problem (supresja), potem dopasuj metodę, która wymusza percepcję i kontrolę fiksacji.
Ćwiczenia na jednoczesną percepcję koncentrują się na tym, by pacjent odbierał dwa bodźce jednocześnie (po jednym dla każdego oka) i potrafił je świadomie "widzieć razem". Ćwiczenia antysupresyjne są bardziej podstawowe: ich celem jest w ogóle zniesienie hamowania bodźców z jednego oka.
Wiek wpływa na poziom współpracy, czas koncentracji i możliwość zrozumienia instrukcji. U młodszych dzieci zwykle wybiera się bodźce proste, krótkie zadania i narzędzia łatwe do kontroli przez terapeutę. Zbyt złożone procedury mogą zafałszować efekt terapii.
Ucz się "mapy celów": supresja → antysupresja; brak fuzji → ćwiczenia fuzyjne; brak stereopsji → trening stereopsji. Do tego dopasuj typowe pomoce i ich zastosowanie. Warto przećwiczyć rozpoznawanie, czy dany przyrząd jest głównie diagnostyczny czy terapeutyczny.
info

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z ortoptyki: supresja, korespondencja siatkówkowa, terapia widzenia obuocznego
  • Materiały dydaktyczne szkół medycznych dotyczące zeza akomodacyjnego i ćwiczeń antysupresyjnych
  • Notatki z zajęć klinicznych/ćwiczeń praktycznych: dobór pomocy ortoptycznych do celu terapii

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego