W pytaniu kluczowe są trzy informacje: zawiesiny trudno sedymentujące (np. glony), cząstki skoagulowane (kłaczki po koagulacji) oraz niska temperatura wody. Taki zestaw wskazuje na problem, w którym klasyczne opadanie cząstek (sedymentacja) może być utrudnione, a celem jest szybkie i skuteczne oddzielenie fazy stałej od wody.
Odpowiedź "flotację." jest właściwa, ponieważ flotacja jest procesem separacji, w którym cząstki zawiesiny (również lekkie i trudno opadające) są przyłączane do pęcherzyków gazu i unoszone do góry, tworząc warstwę flotatu łatwą do zebrania. W praktyce flotacja bywa szczególnie użyteczna do usuwania glonów i drobnych kłaczków po koagulacji, gdy osad trudno się klaruje wyłącznie przez opadanie.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do opisu?
- "wymianę jonową." stosuje się głównie do usuwania jonów rozpuszczonych (np. zmiękczanie, usuwanie określonych jonów), a nie do oddzielania zawiesin i kłaczków. Zawiesiny usuwa się metodami mechanicznymi lub fizykochemicznymi separacji, a nie żywicami jonowymiennymi.
- "chemiczne strącanie." dotyczy przede wszystkim przekształcenia zanieczyszczeń rozpuszczonych w trudno rozpuszczalny osad (precypitat). W pytaniu problemem są zawiesiny i cząstki już po koagulacji, czyli takie, które wymagają skutecznego oddzielenia od wody, a nie kolejnego wytworzenia osadu z roztworu.
- "sorpcję na węglu aktywnym." wykorzystuje się najczęściej do usuwania związków rozpuszczonych (np. substancji organicznych, barwy, zapachu), a nie jako podstawową metodę usuwania zawiesin trudno sedymentujących. Węgiel aktywny nie jest typowym rozwiązaniem do separacji glonów jako zawiesiny.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "zawiesina trudno sedymentująca" oraz "niskie temperatury", myśl o metodach, które nie polegają wyłącznie na opadaniu cząstek. Flotacja jest klasycznym przykładem procesu, w którym cząstki są wynoszone do góry, co ułatwia ich usunięcie z wody.
