Krzywki sterujące pracują w warunkach intensywnego kontaktu i tarcia (współpraca z popychaczami/rolkami), dlatego kluczowa jest twarda i odporna na ścieranie warstwa przypowierzchniowa. Jednocześnie cały element nie powinien stać się kruchy, bo grozi to pęknięciami zmęczeniowymi. Z tego powodu w praktyce dąży się do układu: twarda warstwa wierzchnia + bardziej ciągliwy rdzeń.
Hartowanie indukcyjne jest odmianą hartowania powierzchniowego: nagrzewa się szybko (prądy wirowe) tylko warstwę zewnętrzną do temperatury austenityzowania, a następnie gwałtownie chłodzi. Dzięki temu uzyskuje się wysoką twardość na powierzchni oraz ogranicza odkształcenia i wpływ cieplny na rdzeń, co jest korzystne dla krzywek.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym kontekście:
- Hartowanie stopniowe dotyczy prowadzenia chłodzenia w dwóch etapach (z przystankiem w ośrodku o wyższej temperaturze), aby zmniejszyć naprężenia. Nie jest to metoda ukierunkowana na selektywne utwardzenie cienkiej warstwy przypowierzchniowej krzywki.
- Hartowanie zwykłe (rozumiane jako nagrzanie całego elementu i chłodzenie w jednym ośrodku) dotyczy zasadniczo całego przekroju, więc nie spełnia typowego celu "warstwa twarda, rdzeń ciągliwy" dla elementów ciernych o złożonej geometrii.
- Hartowanie izotermiczne polega na przetrzymaniu w temperaturze przemiany w celu uzyskania określonej struktury; nie jest to standardowy wybór, gdy oczekuje się szybkiego, lokalnego utwardzenia powierzchni roboczej krzywki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "warstwa przypowierzchniowa" oraz "odporność na ścieranie", najczęściej chodzi o procesy utwardzania powierzchniowego (np. indukcyjne), a nie o warianty chłodzenia całego elementu.
