Strugarka wyrówniarka służy przede wszystkim do bazowania materiału: wyrównuje jedną powierzchnię oraz pozwala uzyskać prostą, równą krawędź (zwykle pod kątem 90° do tej powierzchni). Po tym etapie element ma przygotowaną bazę, ale jego druga strona nadal może być nierówna, a grubość nie musi być stała na całej długości.
Jeżeli celem jest uzyskanie żądanej grubości (oraz równoległości obu płaszczyzn), właściwą maszyną jest strugarka grubościowa. Materiał prowadzony jest względem wcześniej przygotowanej bazy, a mechanizm posuwu i ustawienie stołu pozwalają na powtarzalne zebranie warstwy do zadanego wymiaru. W praktyce ciąg technologiczny wygląda typowo: wyrówniarka (baza) → grubościówka (wymiar grubości).
Pozostałe propozycje nie realizują tego celu:
- Frezarka górnowrzecionowa służy do frezowania rowków, wręgów, profili i kształtów, a nie do uzyskiwania równoległych płaszczyzn i powtarzalnej grubości na całej powierzchni elementu.
- Dłutarka łańcuszkowa jest przeznaczona do wykonywania gniazd i wybrań (np. pod połączenia), nie do strugania wymiarowego.
- Pilarka taśmowa służy do rozcinania i kształtowego cięcia, ale cięcie nie zapewnia jakości i równoległości płaszczyzn wymaganej przy wymiarowaniu grubości w procesie strugania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "po wyrówniarce" oraz "żądaną grubość", niemal zawsze chodzi o etap grubościówki, czyli uzyskanie końcowego wymiaru z wykorzystaniem wcześniej przygotowanej bazy.
