Plik .psd (Photoshop Document) jest formatem natywnym programu Adobe Photoshop. Przechowuje pełne dane edycyjne: warstwy, maski, style warstw, kanały i inne elementy, które są potrzebne głównie do dalszej obróbki, a nie do prezentacji.
Fotokast (prezentacja zdjęć z muzyką i przejściami) tworzy się zwykle w programach do montażu wideo lub prezentacji multimedialnych. Takie aplikacje najczęściej oczekują plików w popularnych formatach wynikowych, np. JPEG (typowe zdjęcia), PNG (gdy potrzebna jest przezroczystość) albo TIFF. Z tego powodu, aby wykorzystać materiał zapisany jako PSD w fotokaście, trzeba wykonać zmianę formatu, czyli eksport/zapis do formatu kompatybilnego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Zwektoryzować plik – wektoryzacja ma sens przy przekształcaniu grafiki rastrowej w wektorową (krzywe, kształty). Fotokast nie wymaga wersji wektorowej, a większość elementów PSD (np. zdjęcia) i tak pozostaje rastrowa.
- Zrasteryzować plik – PSD z założenia zawiera obraz rastrowy. Rasteryzacja dotyczy zwykle zamiany obiektów wektorowych/tekstu na piksele, ale nie rozwiązuje problemu, że program docelowy może nie obsługiwać samego kontenera PSD.
- Zmienić rozdzielczość pliku – zmiana rozdzielczości (ppi, wymiary w pikselach) może być czasem użyteczna do optymalizacji jakości i rozmiaru, ale nie jest warunkiem koniecznym. Kluczowa przeszkoda to format i jego obsługa przez aplikację, a nie sama rozdzielczość.
W praktyce typowy workflow wygląda tak: otwarcie PSD w Photoshopie → spłaszczenie/eksport → zapis jako JPEG/PNG → import do programu tworzącego fotokast. PSD zostaje jako plik źródłowy do edycji, a plik po eksporcie jest wersją do wykorzystania w projekcie multimedialnym.
