Skupienie wzrokowe i śledzenie wzrokiem w 2. miesiącu życia dopiero się stabilizują. Niemowlę stopniowo uczy się utrzymywać uwagę na obiekcie i podążać za nim wzrokiem, ale jego ostrość widzenia oraz akomodacja (nastawianie ostrości na różne odległości) są jeszcze niedojrzałe. Dlatego bodziec wzrokowy powinien być podany w umiarkowanej, "bliskiej" odległości i mieć wyraźne cechy przyciągające uwagę.
Odpowiedź "czerwoną zabawkę w odległości około 20–60 cm od oczu dziecka" jest trafna, bo łączy dwa praktyczne elementy:
- odległość ułatwiającą dostrzeżenie obiektu bez wysiłku i frustracji,
- kontrast/kolor, który częściej wywołuje zainteresowanie niż bodźce mało wyraziste.
Pozostałe propozycje są mniej właściwe z perspektywy wywołania skupienia wzrokowego:
- "…90–120 cm…" – zbyt duży dystans jak na typowe możliwości 2‑miesięcznego dziecka; bodziec może być słabiej widoczny i nie wywołać utrzymania uwagi.
- "białą grzechotkę w odległości około 15 cm…" – bardzo mała odległość może utrudniać nastawienie ostrości; dodatkowo biały bodziec bywa mniej kontrastowy niż intensywny kolor na tle otoczenia.
- "białą grzechotkę w odległości około 70 cm…" – odległość nadal może być za duża, a mało kontrastowy bodziec obniża szansę na skuteczne przyciągnięcie spojrzenia.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o stymulację wzroku u małych niemowląt zwracaj uwagę na wiek i dobór bodźca: im młodsze dziecko, tym bardziej liczy się bliska odległość oraz prosty, kontrastowy obiekt poruszany powoli. W praktyce warto obserwować reakcję dziecka i przerywać, gdy pojawiają się oznaki zmęczenia (odwracanie głowy, płacz, rozdrażnienie).
