Erozja wietrzna polega na unoszeniu i przenoszeniu cząstek gleby przez wiatr. Najłatwiej dochodzi do niej, gdy powierzchnia jest sucha, drobno rozkruszona i pozbawiona okrywy. Dlatego skuteczna profilaktyka zwykle zmierza do tego, aby ograniczyć rozpylenie i pozostawić na glebie osłonę (np. resztki roślinne).
Odpowiedź "uprawę bezorkową" uznaje się za właściwą, ponieważ w porównaniu z tradycyjną orką często:
- mniej intensywnie odwraca i rozdrabnia wierzchnią warstwę,
- sprzyja utrzymaniu stabilniejszej struktury agregatów glebowych,
- ułatwia pozostawienie resztek pożniwnych (mulczu), które osłaniają glebę przed wiatrem.
Pozostałe propozycje nie są typowymi, bezpośrednimi metodami ograniczania erozji wietrznej:
- "narzędzia aktywne" (np. intensywnie mieszające/spulchniające) mogą zwiększać ryzyko, bo silniej rozdrabniają i odsłaniają glebę, jeśli nie towarzyszy temu utrzymanie okrywy.
- "melioracje odwadniające" odnoszą się do gospodarki wodnej i nadmiaru wody; nie są standardową odpowiedzią na wywiewanie gleby przez wiatr, a nadmierne przesuszenie może nawet nasilać podatność na wywiewanie.
- "wapnowanie i magnezowanie gleb" to zabiegi poprawiające odczyn i zasobność, wspierające żyzność i wzrost roślin, ale same w sobie nie stanowią podstawowej metody ochrony powierzchni gleby przed wiatrem.
W praktyce rolniczej warto kojarzyć, że ograniczanie erozji wietrznej wiąże się przede wszystkim z: zmniejszaniem intensywności uprawy, utrzymaniem okrywy roślinnej/resztek oraz ograniczaniem okresów, gdy gleba jest "goła" i przesuszona.
