Erozja gleby na terenach o dużym nachyleniu jest najczęściej skutkiem spływu powierzchniowego wody, który odrywa i przenosi cząstki gleby w dół stoku. Najskuteczniejsze działania to takie, które jednocześnie: (1) zmniejszają prędkość i energię wody na powierzchni oraz (2) wzmacniają i "wiążą" glebę.
Sadzenie roślin o głębokim systemie korzeniowym działa w kilku mechanizmach naraz:
- korzenie tworzą "zbrojenie" gleby, poprawiając jej spójność i odporność na rozmywanie,
- zwiększają porowatość i infiltrację, co zmniejsza ilość wody spływającej po powierzchni,
- często wiąże się to również z lepszą okrywą roślinną, która osłania glebę przed uderzeniami kropli deszczu.
Dlatego ta odpowiedź jest najlepsza dla stoku o dużym spadku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Sadzenie roślin o płytkim systemie korzeniowym daje słabsze wzmocnienie profilu glebowego. Taka roślinność może chwilowo przykrywać glebę, ale zwykle gorzej stabilizuje ją w głębi i jest mniej skuteczna w ograniczaniu rozmywania na stromych stokach.
- Zwiększenie ilości nawozów mineralnych dotyczy żywienia roślin, a nie bezpośrednio procesu erozyjnego. Nawożenie nie jest metodą ochrony przeciwerozyjnej; samo w sobie nie ogranicza spływu ani nie "wiąże" gleby (a nadmiar nawozów może dodatkowo zwiększać ryzyko zanieczyszczenia wód).
- Zmniejszenie ilości nawozów mineralnych również nie jest działaniem przeciwerozyjnym. Zbyt małe nawożenie może nawet pogorszyć rozwój roślin i okrywy, co pośrednio może sprzyjać erozji, jeśli roślinność będzie rzadsza.
W praktyce rolniczej działania przeciwerozyjne często łączy się: doborem roślin wieloletnich, utrzymaniem okrywy (międzyplony), uprawą wzdłuż poziomic czy pasami roślinności. W tym pytaniu jednak spośród podanych opcji najtrafniej opisuje mechanizm ochrony gleby właśnie głęboki system korzeniowy.
