Erozja gleby polega na odrywaniu i przenoszeniu cząstek gleby przez wodę (spływ powierzchniowy, rozbryzg kropli deszczu) lub wiatr. Najskuteczniejsze działania przeciwerozyjne to te, które bezpośrednio zmniejszają energię czynnika erozyjnego oraz utrudniają transport cząstek.
Odpowiedź "Zakładanie pasów zieleni" jest właściwa, ponieważ pasy roślinności (np. traw, roślin wieloletnich, zadrzewień śródpolnych w szerszym ujęciu):
- zapewniają stałą okrywę roślinną i osłonę powierzchni gleby,
- wyhamowują przepływ wody po stoku, zmniejszając zmyw powierzchniowy,
- zwiększają wsiąkanie (infiltrację) i retencję wody,
- działają jak filtr, wychwytując niesiony materiał glebowy i ograniczając zamulanie.
Dlaczego pozostałe propozycje są gorsze w kontekście zapobiegania erozji:
- "Płodozmian" poprawia żyzność i może wspierać strukturę gleby oraz zawartość materii organicznej, ale nie zawsze tworzy stałą barierę przeciw spływowi lub wiatrowi. Jest to raczej działanie pośrednie, zależne od doboru roślin i okrywy w okresach krytycznych.
- "Nawożenie mineralne" dotyczy dostarczania składników pokarmowych roślinom. Może zwiększyć plon i okrywę roślinną tylko pośrednio, ale samo w sobie nie jest zabiegiem przeciwerozyjnym i nie hamuje mechanizmu odrywania oraz transportu cząstek gleby.
- "Używanie pestycydów" służy ochronie roślin przed agrofagami. Nie redukuje energii spływu ani działania wiatru, a dodatkowo niewłaściwe stosowanie środków ochrony roślin może zwiększać ryzyko zanieczyszczenia wód w sytuacji intensywnego spływu.
W praktyce rolniczej pasy zieleni łączy się często z innymi metodami (np. uprawą wzdłuż poziomic, międzyplonami, ograniczeniem uprawy na stokach), ale jako pojedyncza praktyka z podanych odpowiedzi to właśnie stałe pasy roślinności najczytelniej celują w sam mechanizm erozji.
