Zużycie ścierne powstaje wtedy, gdy w parze trącej dochodzi do "skrawania" i wyrywania materiału przez twarde nierówności lub cząstki zanieczyszczeń (np. pył, opiłki). Najprostszym i najczęściej stosowanym sposobem ograniczenia tego zjawiska jest zapewnienie ciągłego smarowania. Warstwa smaru (oleju lub smaru plastycznego) tworzy film rozdzielający powierzchnie, zmniejsza udział tarcia suchego, redukuje temperaturę w strefie tarcia oraz może przenosić zanieczyszczenia poza obszar kontaktu.
Odpowiedź "zapewnić dobrą wentylację" bywa kusząca, bo chłodzenie pomaga przy przegrzewaniu, ale sama wentylacja nie eliminuje mechanizmu ścierania: powierzchnie nadal mogą pracować w kontakcie bez warstwy rozdzielającej. "Odtłuścić współpracujące powierzchnie" jest nieprawidłowe w kontekście pracy węzła tarcia, ponieważ usuwa resztki środka smarnego i zwiększa ryzyko tarcia suchego, co zwykle przyspiesza zużycie. "Pomalować współpracujące powierzchnie farbą" również nie jest właściwą metodą: farba nie jest przeznaczona do pracy w kontakcie ślizgowym/tocznym, może się wycierać, kruszyć i stać się dodatkowym źródłem cząstek ściernych.
W praktyce dla pracownika pomocniczego mechanika oznacza to konieczność: kontroli poziomu oleju, drożności punktów smarowych, regularnego uzupełniania smaru i doboru środka smarnego zgodnie z zaleceniami obsługowymi urządzenia. To proste działania obsługowe realnie wydłużają trwałość części maszyn.
