Jeśli Access Point jest umieszczony w centralnym punkcie obszaru, to oczekuje się, że sygnał będzie rozchodził się możliwie równomiernie wokół niego, aby zapewnić pokrycie w wielu kierunkach. W takim scenariuszu właściwym wyborem jest antena o charakterystyce dookólnej (omnidirectional), ponieważ promieniuje ona w sposób zbliżony do "360°" w płaszczyźnie poziomej. To sprzyja równomiernemu zasięgowi w całym otoczeniu AP (z uwzględnieniem przeszkód, tłumienia i wielodrogowości).
Odpowiedź "sektorowej" jest nieprawidłowa, ponieważ antena sektorowa celowo ogranicza promieniowanie do określonego wycinka (sektora). Stosuje się ją wtedy, gdy AP ma obsługiwać np. fragment hali, trybunę lub kierunek wzdłuż korytarza, a nie pełne pokrycie dookoła.
Odpowiedź "kierunkowej" również nie pasuje do założenia o centralnym położeniu AP. Antena kierunkowa skupia energię w węższym kierunku, co może zwiększać zasięg w osi wiązki, ale kosztem pogorszenia pokrycia w pozostałych kierunkach. To rozwiązanie jest typowe dla sytuacji, gdy punkty klienckie znajdują się głównie po jednej stronie AP albo gdy tworzy się połączenie w określonym kierunku.
Odpowiedź "parabolicznej" jest najbardziej "wyspecjalizowana", ale właśnie dlatego jest błędna w tym kontekście. Anteny paraboliczne są silnie kierunkowe i zwykle używa się ich do łączy dalekiego zasięgu punkt–punkt (np. między budynkami). Przy AP w centrum obszaru taka antena dałaby bardzo nierównomierne pokrycie: dobry sygnał w jednym kierunku i słaby w pozostałych.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na geometrię zadania. "AP w centrum obszaru" sugeruje pokrycie dookólne. Anteny kierunkowe wybiera się, gdy celem jest "dociągnięcie" sygnału w konkretną stronę lub realizacja łącza między dwoma punktami.
