KWALIFIKACJA EKA7 - STYCZEŃ 2016

PYTANIE NR 29.
W cukrowni przy ustalaniu kosztu jednostkowego produkcji stosuje się kalkulację
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Kalkulację podziałową prostą stosuje się, gdy produkcja jest masowa i jednorodna, a koszty dotyczą jednego typu wyrobu. Wtedy koszt jednostkowy ustala się przez podzielenie łącznych kosztów okresu przez liczbę wytworzonych jednostek. Cukrownia jest typowym przykładem takiej produkcji.

Pełne wyjaśnienie:

Kalkulacja służy ustaleniu kosztu jednostkowego wyrobu, czyli ile kosztuje wytworzenie jednej jednostki produktu. Dobór metody zależy przede wszystkim od tego, jak wygląda proces produkcyjny (czy jest masowy i jednorodny, czy zleceniowy, czy wieloasortymentowy).

"podziałową prostą" stosuje się w produkcji masowej i jednorodnej, gdy w danym okresie wytwarza się zasadniczo jeden rodzaj wyrobu (lub wyrób o bardzo zbliżonych parametrach), a koszty można traktować jako wspólne dla całej produkcji. W takiej sytuacji koszt jednostkowy ustala się w prosty sposób: łączne koszty produkcji / liczba wytworzonych jednostek. Cukrownia jest często podawana jako przykład produkcji o dużej skali i relatywnie jednorodnym wyrobie, dlatego ta metoda pasuje do opisu w pytaniu.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?

  • "doliczeniową zleceniową" wiąże się z produkcją na zlecenie (partie/indywidualne zamówienia), gdzie koszty przypisuje się do konkretnych zleceń i dopiero potem ustala koszt jednostkowy dla zlecenia. To typowe raczej dla produkcji jednostkowej lub małoseryjnej.
  • "doliczeniową asortymentową" łączy się z sytuacją, gdy kalkuluje się koszty dla różnych asortymentów/wyrobów i trzeba wyodrębniać koszty według rodzajów produktów. Przy silnie jednorodnej produkcji nie jest to podstawowy wariant do ustalenia kosztu jednostkowego.
  • "podziałową ze współczynnikami" stosuje się, gdy z jednego procesu powstaje kilka wyrobów lub odmian, które trzeba "sprowadzić" do wspólnego mianownika współczynnikami. Jeżeli pytanie wskazuje na typowy przypadek jednorodnej produkcji, współczynniki nie są konieczne.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się produkcja masowa i brak informacji o wielu odmianach produktu albo o zleceniach, najczęściej właściwą odpowiedzią jest kalkulacja podziałowa prosta. Gdy pojawiają się "różne odmiany/wyroby" z tego samego procesu, rozważ wariant ze współczynnikami.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To metoda ustalania kosztu jednostkowego w produkcji masowej i jednorodnej. Polega na podzieleniu łącznych kosztów produkcji z danego okresu przez liczbę wytworzonych jednostek produktu. Sprawdza się, gdy nie trzeba wyodrębniać kosztów dla różnych zleceń lub asortymentów.
Cukrownia bywa przykładem produkcji o dużej skali, gdzie wytwarza się wyrób o podobnych cechach w danym okresie. W takim układzie koszty są wspólne dla całego procesu, więc najprościej ustalić koszt jednostkowy przez podział kosztów łącznych przez ilość produkcji.
W podziałowej punktem wyjścia są koszty łączne procesu i dzieli się je na jednostki produkcji. W doliczeniowej koszty zbiera się dla obiektu kalkulacji (np. zlecenia, partii, produktu), a potem "dolicza" elementy kosztów, aby ustalić koszt jednostkowy danego obiektu.
Stosuje się ją, gdy produkcja jest realizowana na konkretne zlecenia (zamówienia), a koszty trzeba przypisać do każdego zlecenia oddzielnie. Typowe są branże o produkcji jednostkowej lub małoseryjnej, gdzie każde zlecenie może mieć inną specyfikację i inny koszt wytworzenia.
To wariant kalkulacji podziałowej, używany gdy w ramach jednego procesu powstają różne wyroby lub odmiany, które nie są porównywalne "jeden do jednego". Współczynniki pozwalają przeliczyć produkcję na jednostki umowne i sprawiedliwiej rozdzielić koszty między wyroby.
Najczęstsze błędy to wybór metody na podstawie samej nazwy (np. "zleceniowa", bo brzmi znajomo) zamiast analizy typu produkcji. Drugi błąd to pomijanie informacji o jednorodności asortymentu i zakładanie, że "współczynniki" zawsze są potrzebne.
Wskazówkami są: duża skala produkcji, powtarzalny proces, brak informacji o indywidualnych zamówieniach oraz brak wyraźnego podziału na wiele asortymentów w ramach tego samego okresu. Wtedy koszty zwykle traktuje się jako wspólne dla całej produkcji.
W idealnym, podstawowym ujęciu tak: koszty łączne dzieli się przez ilość produkcji. W praktyce trzeba jeszcze zadbać o to, co dokładnie wchodzi do "kosztów łącznych" (np. koszty wydziałowe) i czy ilość produkcji jest mierzona spójnie (produkty gotowe vs produkcja w toku).
Zwykle pojawia się produkcja kilku wyrobów/odmian w jednym procesie, różne jednostki miary lub różna "ważność" produktu (np. różne parametry). Wtedy samo dzielenie kosztów przez łączną ilość nie oddaje różnic, więc stosuje się współczynniki do przeliczeń.
Najlepiej ćwiczyć dopasowywanie metody do sytuacji: masowa jednorodna (podziałowa prosta), kilka odmian w jednym procesie (współczynniki), praca na zamówienia (zleceniowa). Pomaga robienie krótkiej "checklisty" słów-kluczy z treści i rozwiązywanie arkuszy z poprzednich lat.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 44% zdających egzamin. trudne

Specjaliści zwracają uwagę: "Kalkulację podziałową prostą stosuje się, gdy produkcja jest masowa i jednorodna, a koszty dotyczą jednego typu wyrobu."

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z działu: rachunek kosztów i kalkulacja (metody kalkulacji)
  • Zadania egzaminacyjne dotyczące doboru kalkulacji do typu produkcji
  • Notatki/opracowania szkolne o kalkulacji podziałowej (prostej i ze współczynnikami)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego