W kartach katalogowych diod prostowniczych spotyka się co najmniej dwa "limity prądowe", ale dotyczą one różnych warunków pracy.
Ifav (maksymalny średni prąd przewodzenia) opisuje obciążenie, które dioda może przenosić w sposób długotrwały. W praktyce jest to prąd pracy ciągłej lub uśredniony w długim czasie, ograniczony tym, czy ciepło wydzielane na złączu (straty mocy) da się skutecznie odprowadzić. Jeśli Ifav zostanie przekroczony, dioda będzie się przegrzewała, co prowadzi do uszkodzenia.
Ifsm (maksymalny szczytowy prąd przewodzenia) dotyczy sytuacji impulsowej: pojedynczego, krótkotrwałego udaru prądu (np. podczas załączania zasilacza, gdy ładują się kondensatory filtrujące). Taki impuls może mieć dużo większą amplitudę, ponieważ trwa na tyle krótko, że złącze nie zdąży nagrzać się do niebezpiecznej temperatury. Przekroczenie Ifsm zwykle skutkuje natychmiastowym uszkodzeniem struktury złącza.
Z tego wynika podstawowa zależność: prąd średni (ciągły) musi być mniejszy od prądu udarowego (impulsowego), czyli Ifav < Ifsm.
- Odpowiedź "Ifav > Ifsm" jest sprzeczna z definicją: nie jest logiczne, aby dioda dopuszczała większy prąd ciągły niż impulsowy.
- Odpowiedź "Ifav = Ifsm" błędnie zakłada identyczne ograniczenia dla pracy ciągłej i udaru, pomijając rolę czasu trwania oraz nagrzewania.
- Odpowiedź "Ifav ≈ Ifsm" odzwierciedla częsty błąd: traktowanie parametrów jako zbliżonych, mimo że Ifsm bywa wielokrotnie większy od Ifav.
W praktyce projektowej i serwisowej: Ifav dobiera się do prądu obciążenia, a Ifsm sprawdza pod kątem prądów rozruchowych oraz krótkich przeciążeń.
