U dziecka z cukrzycą kluczowym celem żywienia jest utrzymanie możliwie stabilnej glikemii i ograniczanie gwałtownych wzrostów stężenia glukozy po posiłku. Najszybciej podnoszą glikemię węglowodany proste, czyli produkty zawierające łatwo przyswajalne cukry (zwłaszcza dodane), które szybko przechodzą do krwiobiegu.
Dlatego odpowiedź "węglowodany proste" jest właściwa: ich nadmiar sprzyja wysokim glikemiom poposiłkowym, utrudnia dobór dawki insuliny (lub innych zaleceń terapeutycznych) i zwiększa ryzyko nieprawidłowych wahań cukru.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "węglowodany złożone" – to m.in. produkty zbożowe, kasze, pieczywo. Zwykle wchłaniają się wolniej (zwłaszcza pełnoziarniste, bogate w błonnik). W praktyce w cukrzycy nie chodzi o eliminację tej grupy, tylko o kontrolę porcji, wybór produktów o korzystniejszej jakości oraz dopasowanie do planu leczenia.
- "białko zwierzęce" – białko nie jest głównym czynnikiem wywołującym szybkie skoki glikemii. Jego ilość dobiera się do wieku i potrzeb rozwojowych dziecka. Ograniczenia białka dotyczą innych wskazań (np. wybranych chorób nerek) i nie są "podstawową zasadą" diety w cukrzycy.
- "tłuszcze roślinne" – same w sobie nie podnoszą glikemii w sposób gwałtowny jak cukry proste. W diecie dziecka liczy się jakość tłuszczu i bilans energetyczny, a nie rutynowe ograniczanie tłuszczów roślinnych z powodu samej cukrzycy.
W praktyce opiekun powinien zwracać uwagę na produkty dosładzane (napoje, deserki, słodycze) oraz na regularność posiłków i wielkość porcji. Jednocześnie nie należy wyciągać wniosku, że dziecko ma "nie jeść węglowodanów" – ważniejsze jest rozróżnienie ich rodzaju i odpowiednie planowanie jadłospisu.
