W regułach Incoterms podział obowiązków opiera się na tym, kiedy następuje dostawa (czyli spełnienie obowiązku sprzedającego) oraz kiedy przechodzi ryzyko przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru. W ujęciu ogólnym formuły grupy F (np. FCA, FAS, FOB) zakładają, że kupujący organizuje główny przewóz, a sprzedający ma obowiązki "do przodu" tylko do punktu przekazania towaru.
Odpowiedź "na własny koszt i ryzyko" jest poprawna w sensie ogólnym, ponieważ sprzedający musi doprowadzić towar do uzgodnionego miejsca, w którym następuje przekazanie towaru przewoźnikowi (lub do miejsca wskazanego w danej regule). Do chwili dostawy to sprzedający ponosi odpowiedzialność za towar oraz koszty czynności, które leżą po jego stronie.
- "na koszt i ryzyko kupującego" – typowy błąd polegający na przeniesieniu na kupującego ryzyka zbyt wcześnie. W grupie F ryzyko nie przechodzi "od razu" na kupującego; przechodzi dopiero w momencie dostawy zdefiniowanej dla konkretnej reguły.
- "na koszt własny i ryzyko kupującego" – miesza dwa porządki: koszty przypisuje sprzedającemu, ale ryzyko kupującemu, co często wynika z mylenia kosztów przygotowania z momentem przejścia ryzyka.
- "na koszt kupującego i ryzyko sprzedającego" – również rozdziela koszt i ryzyko w sposób niezgodny z typową logiką reguł; w praktyce takie rozdzielenie wymagałoby dodatkowych, niestandardowych ustaleń w umowie.
Wskazówka egzaminacyjna: przy Incoterms zawsze najpierw ustal, gdzie jest punkt dostawy dla danej reguły, a dopiero potem przypisz do tego punktu koszty i ryzyko. Unikniesz wtedy automatycznego kojarzenia grupy F z "wszystko po stronie kupującego".
