W inwentaryzacji porównuje się dwa stany: stan ewidencyjny (wynikający z zapisów w ewidencji magazynowej/księgowej) oraz stan rzeczywisty (ustalony w trakcie spisu z natury). Różnica między nimi to różnica inwentaryzacyjna, którą klasyfikuje się jako:
- niedobór – gdy stan rzeczywisty jest mniejszy od stanu ewidencyjnego (brakuje towaru w porównaniu do tego, co "powinno" być według ewidencji),
- nadwyżkę – gdy stan rzeczywisty jest większy od stanu ewidencyjnego (jest więcej towaru, niż wynika z ewidencji).
Aby poprawnie odpowiedzieć, należy dla każdej pozycji asortymentowej z tabeli wykonać jedno logiczne porównanie: czy liczba/kwota po stronie stanu rzeczywistego jest mniejsza, równa czy większa niż po stronie stanu ewidencyjnego. Jeśli jest mniejsza, właściwy wniosek to niedobór; jeśli większa – nadwyżka.
Odpowiedź "niedobór zeszytów" jest prawidłowa, ponieważ z tabeli wynika, że dla zeszytów stwierdzono stan rzeczywisty niższy od ewidencyjnego, czyli brak w stosunku do zapisów.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z typowych powodów egzaminacyjnych:
- "niedobór piórników" – byłby poprawny tylko wtedy, gdyby to piórniki miały stan rzeczywisty niższy od ewidencyjnego; tabela wskazuje inną pozycję jako niedobór.
- "nadwyżkę zeszytów" – myli kierunek różnicy; nadwyżka wymaga, aby stan rzeczywisty był większy od ewidencyjnego.
- "nadwyżkę długopisów" – analogicznie, byłaby prawidłowa wyłącznie przy przewadze stanu rzeczywistego nad ewidencyjnym dla długopisów; z tabeli nie wynika taki wniosek.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw ustal znak różnicy (rzeczywisty < ewidencyjny lub rzeczywisty > ewidencyjny), a dopiero potem przypisz nazwę (niedobór/nadwyżka). To ogranicza pomyłki wynikające z automatyzmu językowego.
