W połączeniach nitowych (analogicznie jak w połączeniach sworzniowych) nit przenosi obciążenie poprzeczne głównie przez ścinanie. Kluczowe jest rozróżnienie, czy mamy do czynienia ze ścinaniem pojedynczym, czy podwójnym.
Płaszczyzna (przekrój) ścinania to taka płaszczyzna, w której względny przesuw łączonych elementów "próbuje" przeciąć trzpień nitu. W praktyce liczba tych płaszczyzn zależy od tego, ile jest powierzchni styku pomiędzy łączonymi elementami, które przechodzą przez oś nitu.
- 1 przekrój ścinania występuje typowo w prostym złączu na zakładkę dwóch blach: jest jedna powierzchnia styku, więc nit pracuje na ścinanie w jednej płaszczyźnie.
- 2 przekroje ścinania występują w złączu, w którym element środkowy jest "ujęty" między dwa pozostałe (np. układ z okładkami), przez co powstają dwie powierzchnie styku i dwie równoległe płaszczyzny ścinania. Wtedy mówimy o podwójnym ścinaniu.
Dlatego poprawna odpowiedź to 2 – oznacza to, że na każdym nicie działają dwie płaszczyzny ścinania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 1 – odpowiada ścinaniu pojedynczemu; byłoby właściwe tylko w układzie z jedną powierzchnią styku.
- 3 i 4 – sugerują trzy lub cztery płaszczyzny ścinania; takie wartości nie wynikają z typowych, poprawnie zdefiniowanych złączy nitowych przedstawianych na rysunkach egzaminacyjnych (wymagałyby wielowarstwowych układów z dodatkowymi stykami).
Wskazówka egzaminacyjna: nie licz "blach", tylko liczbę styków (powierzchni kontaktu), na których może dojść do względnego przesuwu elementów – to one wyznaczają liczbę przekrojów ścinania.
