Pomiar przepływu "na kryzie" (zwężce) jest klasyczną metodą opartą o różnicę ciśnień. W przewodzie montuje się element dławiący (kryzę), który lokalnie zwiększa prędkość strumienia i powoduje spadek ciśnienia statycznego. W praktyce mierzy się ciśnienie przed zwężką oraz za zwężką, a następnie wyznacza różnicę: Δp = P1 − P2.
Dlatego poprawny rysunek metody DP na kryzie powinien zawierać:
- kryzę (płytę z otworem) w rurociągu,
- dwa punkty poboru ciśnienia po obu stronach kryzy (P1 i P2),
- połączenie tych poborów z urządzeniem mierzącym różnicę ciśnień (np. przetwornik DP),
- brak elementów charakterystycznych dla innych metod (np. wirnika/turbinki, sondy ultradźwiękowej, pływaka).
Odpowiedź prawidłowa to ta, która pokazuje dwupunktowy pobór ciśnienia i pomiar różnicy ciśnień, bo tylko wtedy realizowana jest metoda wskazana w treści pytania. Pozostałe rysunki są błędne, jeżeli przedstawiają:
- pomiar pojedynczego ciśnienia (bez różnicy) – nie daje bezpośrednio metody DP na kryzie,
- inny typ przepływomierza (np. turbinowy, elektromagnetyczny, ultradźwiękowy) – mierzy przepływ inną zasadą,
- układ bez kryzy lub bez poborów przed i za zwężką – brak kluczowego elementu metody.
W praktyce (uruchomienia i serwis) warto pamiętać, że poprawność pomiaru DP zależy też od stanu przewodów impulsowych (drożność, odpowietrzenie/odwodnienie) i prawidłowego miejsca poboru ciśnienia względem kryzy.
