W ochronie przeciwporażeniowej przez samoczynne wyłączenie zasilania w układzie TN sprawdza się, czy w razie zwarcia doziemnego/międzyprzewodowego powstanie na tyle duży prąd, aby zabezpieczenie zadziałało w wymaganym czasie. Norma przyjmuje zależność Zs×Ia ≤ U0, co w praktyce często weryfikuje się przez porównanie prądu zwarciowego z progiem zadziałania.
Krok 1: oblicz prąd zwarciowy
Ze wskazań miernika: U ≈ 223,8 V oraz Zs = 0,73 Ω. Zatem:
If = U0/Zs ≈ 223,8/0,73 ≈ 306–315 A (w zależności od przyjęcia 230 V lub wartości zmierzonej; w obu podejściach wynik jest rzędu ~315 A).
Krok 2: dobierz Ia (wartość gwarantującą zadziałanie)
Wyłączniki nadprądowe mają charakterystyki czasowo-prądowe. Dla sprawdzenia SWZ przyjmuje się górną granicę progu wyzwalacza magnetycznego, aby mieć pewność zadziałania w najmniej korzystnych warunkach:
- dla charakterystyki C: Ia = 10×In,
- dla charakterystyki D: Ia = 20×In.
Ocena odpowiedzi
- "C25": Ia = 10×25 A = 250 A. Ponieważ If ≈ 315 A > 250 A, zabezpieczenie ma zapewnione zadziałanie wyzwalacza magnetycznego, więc warunek SWZ jest spełniony.
- "C32": Ia = 10×32 A = 320 A. Tu If ≈ 315 A < 320 A, czyli prąd zwarciowy jest za mały, by gwarantować zadziałanie w granicy wymaganej do SWZ.
- "D25": Ia = 20×25 A = 500 A. If jest znacząco mniejszy od 500 A, więc warunek nie jest spełniony.
- "D32": Ia = 20×32 A = 640 A. Tym bardziej brak spełnienia warunku.
Wskazówka egzaminacyjna: częsty błąd to przyjęcie dolnej granicy (np. 5×In dla C). Weryfikacja SWZ ma być bezpieczna, dlatego stosuje się wartość gwarantującą zadziałanie (górną granicę).
