Pomiar gęstości frakcji pobranej z kolumny rektyfikacyjnej w analizie ruchowej powinien być szybki i możliwy do wykonania przy aparaturze pomocniczej. Dlatego typową metodą jest użycie areometru (hydrometru), czyli pływaka wyskalowanego w jednostkach gęstości lub w skali pośredniej.
Poprawna procedura polega na przelaniu próbki do wysokiego, wąskiego naczynia (np. cylindra miarowego). Taki kształt zapewnia, że areometr ma odpowiednią głębokość zanurzenia i nie będzie zahaczał o dno ani ścianki, co zafałszowałoby wynik. Następnie areometr delikatnie zanurza się w cieczy i czeka, aż wskazanie się ustabilizuje (ciecz przestanie falować, a pływak przestanie drgać). Odczytu dokonuje się z odpowiedniego miejsca skali, zwracając uwagę na menisk.
Pozostałe propozycje są błędne, bo dotyczą innych wielkości fizycznych albo niewłaściwej techniki: psychometr służy do wyznaczania wilgotności powietrza, a nie gęstości cieczy; elektroda wodorowa jest elementem pomiaru potencjału/pH, więc nie daje informacji o gęstości. Z kolei krystalizator nie jest typowym naczyniem do pomiaru areometrem: jest zbyt płytki i szeroki, co utrudnia swobodne pływanie pływaka i stabilny odczyt.
W praktyce warto pamiętać, że gęstość zależy od temperatury, więc aby porównywać wyniki w czasie, należy wykonywać pomiar w możliwie podobnych warunkach i dbać o reprezentatywność próbki (brak pęcherzyków gazu, brak piany, właściwe wymieszanie).
