Rozruch silnika pierścieniowego realizuje się przez dołączanie rezystancji w obwodzie wirnika i jej stopniowe zwieranie (zmniejszanie) w miarę rozpędzania się silnika. Dzięki temu prąd rozruchowy jest ograniczony, a moment można kształtować korzystniej niż przy bezpośrednim załączeniu.
W analizowanym układzie po załączeniu wyłączników Q i Q1 oraz naciśnięciu S1 następuje zadziałanie elementów w określonej kolejności. Sekwencja "K1, K5, K4, K6, K3, K7, K2" jest spójna z logiką rozruchu etapowego: na początku uruchamia się tor główny sterowania i zasilania (stycznik główny), a następnie kolejne styczniki/przekaźniki realizują przejścia między stopniami, aż do końcowego stanu pracy (pełne zwarcie rezystancji rozruchowej lub osiągnięcie zaprogramowanego stanu układu).
Odpowiedzi błędne reprezentują typowe pomyłki:
- "K7, K2, K3, K6, K4, K5, K1" odwraca logikę: sugeruje, że elementy końcowe działają przed elementem inicjującym, co jest sprzeczne z typową strukturą samopodtrzymania i blokad.
- "K1, K2, K3, K4, K5, K6, K7" jest schematem "po numerach", czyli zgadywaniem po oznaczeniach zamiast po zależnościach w układzie; numeracja elementów nie gwarantuje kolejności działania.
- "K1, K5, K4, K6, K3, K2, K7" różni się jedynie końcówką i sugeruje inne domknięcie sekwencji; w praktyce o tym, który element jest ostatni, decydują warunki podtrzymania i ewentualne przekaźniki pośrednie (np. czasowe) pokazane na schemacie.
Na egzaminie warto przeanalizować ścieżkę sygnału po naciśnięciu S1: które styki NO/NC tworzą podtrzymanie, jakie są warunki przejścia na kolejny stopień oraz czy występuje zwłoka czasowa lub blokada uniemożliwiająca zadziałanie "następnego" stycznika zbyt wcześnie.
