Podczas karmienia przez zgłębnik kluczowym celem jest ograniczenie ryzyka aspiracji, czyli przedostania się treści pokarmowej do dróg oddechowych. Dlatego pacjenta układa się w pozycji półsiedzącej (z uniesioną górną częścią tułowia). Taka pozycja wykorzystuje grawitację: ułatwia przesuwanie się podawanej diety do żołądka oraz zmniejsza prawdopodobieństwo cofania (refluksu) i zachłyśnięcia.
Odpowiedź "Bezpiecznej" jest myląca, bo pozycja bezpieczna (boczna ustalona) służy głównie ochronie dróg oddechowych u osoby nieprzytomnej lub w sytuacji ryzyka wymiotów, ale nie jest standardowym ułożeniem do podawania pokarmu przez zgłębnik. Może też utrudniać prawidłowe i stabilne utrzymanie uniesienia tułowia.
Odpowiedź "Poziomej na boku" nie zapewnia typowego zabezpieczenia przed cofaniem treści w trakcie żywienia. Choć ułożenie boczne bywa stosowane w innych celach pielęgnacyjnych, to przy podawaniu diety bez uniesienia tułowia nadal istnieje istotne ryzyko cofania i aspiracji.
Odpowiedź "Poziomej na plecach" jest najmniej korzystna, ponieważ pozycja płaska sprzyja cofaniu treści żołądkowej i zwiększa ryzyko zachłyśnięcia, szczególnie u osób osłabionych, z zaburzeniami połykania lub odruchu kaszlowego.
W praktyce opiekun medyczny powinien zwrócić uwagę, czy tułów jest stabilnie uniesiony, czy pacjent toleruje ułożenie oraz czy nie pojawiają się objawy niepokojące (np. kaszel, duszność, krztuszenie). Szczegółowe parametry i czas utrzymania pozycji po karmieniu wynikają zwykle z procedur placówki i zaleceń personelu medycznego.
