Drewno jest materiałem higroskopijnym, więc dąży do stanu równowagi z otaczającym powietrzem. Ta równowaga opisywana jest jako wilgotność równoważna (EMC) i zależy od dwóch parametrów środowiska: wilgotności względnej powietrza (RH) oraz temperatury.
Nomogram EMC przedstawia rodzinę krzywych (izoterm sorpcji) dla różnych temperatur. Aby ustalić, w jakiej temperaturze uzyska się wilgotność drewna 10% przy RH = 60%, wykonuje się odczyt w trzech krokach:
- na osi poziomej wybiera się RH = 60%,
- na osi pionowej wybiera się wilgotność drewna 10%,
- w punkcie przecięcia sprawdza się, która krzywa temperatury przechodzi przez ten punkt.
Dla podanych warunków punkt przecięcia wypada na izotermie 50°C. Jest to zgodne z ogólną zasadą fizyczną: przy stałym RH wzrost temperatury powoduje spadek wilgotności równoważnej drewna. Dlatego:
- odpowiedź "40°C" jest nieprawidłowa, bo przy niższej temperaturze EMC będzie wyższa niż 10% (drewno utrzyma więcej wilgoci),
- odpowiedź "60°C" jest nieprawidłowa, bo przy wyższej temperaturze EMC będzie niższa niż 10% (drewno osiągnie mniejszą wilgotność równoważną),
- odpowiedź "25°C" jest nieprawidłowa, bo to jeszcze niższa temperatura, więc tym bardziej dawałaby EMC wyższą od 10% przy RH = 60%.
W praktyce operator suszarni wykorzystuje takie wykresy do doboru parametrów procesu. Zbyt niska temperatura oznacza wolniejsze suszenie i ryzyko niedosuszenia, a zbyt wysoka może zwiększać naprężenia i prowadzić do wad (np. pęknięć), szczególnie przy niewłaściwie dobranym przebiegu suszenia.
