Techniki aktywizowania osoby z niepełnosprawnością do samodzielności życiowej służą przede wszystkim temu, aby osoba mogła w możliwie największym stopniu decydować o sobie i wykonywać czynności dnia codziennego na miarę swoich możliwości. W praktyce oznacza to wzmacnianie poczucia sprawczości ("umiem", "potrafię"), budowanie kompetencji oraz zwiększanie niezależności w bezpieczny sposób.
Odpowiedź "Aby zwiększyć poczucie wartości i niezależności osoby niepełnosprawnej." trafnie opisuje główny sens aktywizacji: wsparcie ma prowadzić do większej autonomii (np. poprzez trening umiejętności, dostosowanie środowiska, podział zadania na etapy, użycie sprzętów pomocniczych), a nie do wyręczania lub kontroli.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo opisują cele sprzeczne z etyką i praktyką wsparcia:
- "Aby zminimalizować koszty opieki nad osobą niepełnosprawną." – koszty nie powinny być nadrzędnym celem pracy asystenta; priorytetem jest dobro, bezpieczeństwo i funkcjonowanie osoby. Ewentualne oszczędności mogą pojawić się wtórnie, ale nie definiują sensu aktywizacji.
- "Aby zmusić osobę niepełnosprawną do pracy." – aktywizacja nie jest przymusem ani narzędziem nacisku; opiera się na zgodzie, motywacji i dostosowaniu celów do możliwości. Ponadto "samodzielność życiowa" jest szersza niż praca zarobkowa.
- "Aby uniknąć konieczności interakcji z osobą niepełnosprawną." – aktywizacja wymaga kontaktu, instruktażu, komunikacji wspierającej i budowania relacji opartej na szacunku.
Na egzaminie warto pamiętać: jeśli pytanie dotyczy aktywizacji, zwykle właściwa odpowiedź akcentuje autonomię, niezależność, sprawczość, rehabilitację funkcjonalną i podmiotowe traktowanie osoby.
