W dokumentacji stomatologicznej spotyka się skrótowe zapisy stopnia zaawansowania próchnicy. Kluczowe jest rozróżnienie, w której tkance znajduje się zmiana oraz czy doszło już do ubytku tkanek.
Odpowiedź "w obrębie zębiny z ubytkiem tkanek" jest właściwa, ponieważ w takim ujęciu D3 odnosi się do zmiany, która nie jest już wyłącznie powierzchowna (szkliwo), lecz obejmuje zębinę i ma charakter ubytkowy. Przejście procesu próchnicowego do zębiny oznacza większą porowatość i szybszą progresję, a obecność ubytku wskazuje na przerwanie ciągłości tkanek twardych.
Odpowiedź "sięgającą miazgi" opisuje sytuację znacznie bardziej zaawansowaną: zmiana musiałaby penetrować głęboko w kierunku komory miazgi, co zwykle wiąże się z innym rokowaniem i innymi decyzjami terapeutycznymi.
Odpowiedzi "w szkliwie z minimalnym jego ubytkiem" oraz "w szkliwie z nienaruszoną powierzchnią" dotyczą zmian ograniczonych do szkliwa (odpowiednio ubytkowych lub nieubytkowych). To etap wcześniejszy niż zmiana w zębinie, dlatego nie pasuje do interpretacji D3 jako zmiany obejmującej zębinę.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o stopnie próchnicy najpierw ustal, czy mowa o szkliwie czy zębinie, a dopiero potem oceń, czy jest ubytek. Taki dwustopniowy tok myślenia ogranicza pomyłki między podobnie brzmiącymi odpowiedziami.
