Zdanie "Zarówno publiczne, jak i niepubliczne podmioty lecznicze mogą otrzymywać środki z Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ)." jest prawdziwe w ujęciu ogólnym: o możliwości finansowania decyduje nie tyle sam status (publiczny/niepubliczny), ile to, czy dany podmiot realizuje świadczenia w systemie finansowania ze środków publicznych na warunkach przewidzianych dla płatnika publicznego (np. poprzez umowę na udzielanie świadczeń).
Dlatego stwierdzenie "Publiczne podmioty lecznicze są finansowane wyłącznie z budżetu państwa." jest nieprawdziwe: podmioty publiczne mogą mieć różne strumienie finansowania (np. środki z płatnika publicznego za wykonane świadczenia, środki własne, inne formy finansowania działalności), więc słowo "wyłącznie" czyni odpowiedź błędną.
Stwierdzenie "Niepubliczne podmioty lecznicze nie mogą otrzymywać środków z NFZ." również jest fałszywe, ponieważ niepubliczne placówki mogą udzielać świadczeń finansowanych ze środków publicznych, jeżeli spełniają wymagania i mają odpowiednie rozliczenia świadczeń. W praktyce pacjent może korzystać z usług w podmiocie niepublicznym w ramach finansowania publicznego, a równolegle ta sama placówka może oferować świadczenia komercyjne.
Nieprawdziwe jest też twierdzenie "Tylko publiczne podmioty lecznicze mogą otrzymywać środki z NFZ." – to typowa pułapka wynikająca z intuicyjnego skojarzenia "NFZ = tylko sektor publiczny". Na egzaminie warto zwracać uwagę na słowa absolutyzujące ("wyłącznie", "nie mogą", "tylko"), bo często wskazują na odpowiedź błędną w pytaniach o organizację i finansowanie ochrony zdrowia.
