Metoda, w której wykorzystuje się zdolność substancji optycznie czynnej do skręcania płaszczyzny światła spolaryzowanego, to polarymetria. Polarymetr mierzy kąt skręcenia płaszczyzny polaryzacji po przejściu wiązki światła spolaryzowanego przez roztwór badanego związku. Zjawisko to wynika z chiralności cząsteczek: enancjomery oddziałują ze światłem spolaryzowanym w sposób powodujący skręt w prawo lub w lewo.
Odpowiedź "W polarymetrii." jest poprawna, ponieważ to właśnie ta technika analityczna została zdefiniowana przez pomiar skręcalności optycznej (aktywności optycznej) i służy m.in. do identyfikacji/oceny stężenia związków optycznie czynnych w roztworach (przy zachowaniu odpowiednich warunków pomiaru, np. długości fali i temperatury).
Pozostałe propozycje opisują inne zjawiska optyczne:
- "W nefelometrii." – nefelometria opiera się na pomiarze światła rozproszonego przez cząstki w zawiesinie/roztworze koloidalnym. Kluczowe jest rozpraszanie, a nie zmiana polaryzacji.
- "W turbidymetrii." – turbidymetria mierzy mętność poprzez osłabienie wiązki przechodzącej (spadek transmitancji) na skutek rozpraszania/pochłaniania. To nadal nie jest pomiar skręcalności optycznej.
- "W refraktometrii." – refraktometria dotyczy współczynnika załamania światła (refrakcji) i zależności tego parametru od składu próbki. W tej metodzie nie mierzy się kąta skręcenia płaszczyzny polaryzacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "światło spolaryzowane" oraz "skręcenie płaszczyzny" lub "aktywność optyczna", właściwą metodą jest polarymetria. Jeśli mowa o mętności/rozpraszaniu – rozważ nefelometrię lub turbidymetrię; jeśli o załamaniu – refraktometrię.
