Stanie z podparciem oznacza, że dziecko potrafi utrzymać ciężar ciała w pozycji stojącej, ale potrzebuje oparcia (np. trzyma się mebla, szczebelków łóżeczka albo dłoni opiekuna). To element typowej sekwencji rozwoju motoryki dużej w 1. roku życia, poprzedzający samodzielne stanie i późniejsze kroki.
Za prawidłową odpowiedź przyjmuje się 9–10 miesiąc życia, ponieważ w tym okresie wiele dzieci zaczyna stabilniej kontrolować tułów i kończyny dolne w pionie oraz aktywnie korzysta z podparcia do utrzymania równowagi.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 5–6 miesięcy – na tym etapie dziecko może wykazywać reakcje podporowe, prostowanie nóg przy podtrzymaniu pod pachami lub krótkie "sprężynowanie", ale nie jest to jeszcze typowe, funkcjonalne stanie z podparciem wymagające kontroli posturalnej.
- 13–14 miesięcy – wiele dzieci w tym wieku potrafi już stać coraz bardziej samodzielnie i/lub wykonuje kroki; wskazanie tego przedziału dla startu stania z podparciem byłoby zazwyczaj zbyt późne.
- 17–18 miesięcy – tak późne pojawienie się stania z podparciem może sugerować istotne opóźnienie rozwoju motorycznego i wymagałoby pogłębionej oceny specjalistycznej.
Wskazówka do nauki: warto zapamiętać, że pionizacja "przy meblach" pojawia się zwykle pod koniec pierwszych 12 miesięcy, zanim utrwali się samodzielne stanie i chód. Jednocześnie rozwój ma zmienność indywidualną, więc w praktyce ocenia się dziecko całościowo (również inne umiejętności i ogólny stan zdrowia).
