Masaż postartowy jest elementem odnowy po wysiłku i ma przede wszystkim sprzyjać regeneracji: rozluźnieniu nadmiernie napiętych mięśni, zmniejszeniu uczucia "ciężkości" oraz poprawie komfortu ruchu po zakończonej aktywności. Dobór obszaru opracowania powinien wynikać z tego, które grupy mięśniowe pracowały najintensywniej oraz z obserwacji zawodnika (zmęczenie, tkliwość, ograniczenie zakresu ruchu).
W koszykówce obciążenia mają charakter mieszany. Kończyny dolne wykonują powtarzalne sprinty, zatrzymania, zwroty i skoki, co mocno angażuje m.in. mięśnie łydki, uda i okolicę biodra. Równocześnie kończyny górne i obręcz barkowa pracują przy rzutach, podaniach, walce o pozycję, kontaktach i stabilizacji tułowia, co może prowadzić do wzmożonego napięcia w obrębie barków, ramion i przedramion. Z tego powodu odpowiedź "kończyn górnych i dolnych" najlepiej odzwierciedla zasadę całościowego podejścia do regeneracji po meczu.
Odpowiedź "tylko kończyn górnych" jest nieadekwatna, bo pomija podstawowy komponent wysiłku koszykarza: intensywną pracę lokomocyjną i skoczność. Odpowiedź "tylko kończyn dolnych" również jest zbyt wąska – koszykówka nie jest wyłącznie dyscypliną biegową, a przeciążenia kończyn górnych (rzuty, chwyty, przepychanki) są częste. Z kolei "dominującej kończyny górnej z obręczą barkową" sugeruje podejście mocno selektywne, bardziej pasujące do sytuacji, gdy celem jest praca nad konkretnym problemem (np. miejscowe przeciążenie) niż typowy zabieg regeneracyjny po meczu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się masaż po wysiłku, najpierw określ cel (regeneracja) i charakter dyscypliny (jakie segmenty pracują). To zwykle prowadzi do wyboru odpowiedzi obejmującej wszystkie kluczowo obciążone obszary.
