W rwie kulszowej dolegliwości mają charakter promieniujący i są powiązane z podrażnieniem struktur na poziomie odcinka lędźwiowo-krzyżowego oraz przebiegu nerwu kulszowego. W podejściu segmentarnym istotna jest logika pracy "od źródła/segmentu do obwodu", czyli od okolic proksymalnych do dystalnych.
Odpowiedź "korzenie nerwowe odcinka L-S, mięśnie miednicy, udo, staw kolanowy, podudzie, staw skokowy, stopa, palce stopy" zachowuje tę kolejność: zaczyna od segmentu L-S (miejsce powiązane z korzeniami nerwowymi), następnie obejmuje okolice miednicy i kolejne części kończyny dolnej aż do najbardziej dystalnych struktur. Taki schemat pomaga przygotować tkanki, normalizować napięcie i dopiero potem bezpiecznie przejść do dalszych okolic, gdzie ból bywa odczuwany najsilniej.
Odpowiedź "palce stopy, stopa, staw skokowy, podudzie, staw kolanowy, udo, mięśnie miednicy, korzenie nerwowe odcinka L-S" odwraca porządek i zaczyna od części dystalnych. To typowy błąd wynikający z intuicji "pracuję tam, gdzie boli", jednak w masażu segmentarnym taka kolejność jest zwykle mniej uzasadniona terapeutycznie.
Odpowiedź "staw kolanowy, udo, mięśnie miednicy, korzenie nerwowe odcinka L-S" jest niepełna – pomija podudzie, staw skokowy, stopę i palce, przez co nie stanowi pełnego opracowania okolic kończyny dolnej w tym wskazaniu. Podobnie "korzenie nerwowe odcinka L-S, mięśnie miednicy, udo, staw kolanowy" urywa sekwencję zbyt wcześnie i również nie obejmuje dalszych okolic, które w praktyce często wymagają pracy w tej jednostce chorobowej.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o kolejność w masażu segmentarnym zwróć uwagę, czy odpowiedź jest kompletna i czy przebiega logicznie od proksymalnych struktur segmentu do bardziej dystalnych części kończyny.
