KWALIFIKACJA MED10 - CZERWIEC 2018

Masaż treningowy (sportowy) jest ukierunkowany na przygotowanie tkanek do wysiłku lub wsparcie adaptacji do obciążeń. W praktyce oznacza to dobór takich technik, które w części głównej najsilniej i najskuteczniej oddziałują na mięśnie kończyn dolnych: poprawiają ich ukrwienie, odżywienie, sprężystość oraz ułatwiają usuwanie produktów przemiany materii. Z tego powodu największą część zabiegu powinno stanowić "ugniatanie mięśni ud i podudzi", ponieważ jest to technika typowo "mięśniowa" – pracuje na brzuścu mięśnia i poprzez ucisk oraz przesuwanie tkanek daje efekt przygotowania do pracy.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są najlepszym wyborem jako największa część masażu treningowego?

• "głaskanie powierzchowne mięśni ud" – ma przede wszystkim charakter wprowadzający i kończący: rozprowadza środek poślizgowy, działa uspokajająco, daje wstępne przekrwienie skóry. W masażu treningowym jest ważne, ale zwykle nie dominuje czasowo w części głównej.
• "oklepywanie mięśni ud i podudzi" – jest techniką bodźcową, jednak stosuje się ją krócej i ostrożniej, dobierając do tolerancji oraz celu. Traktowanie jej jako największej części zabiegu mogłoby być nieadekwatne (zbyt silny, jednostajny bodziec) i nie zastępuje pracy typowo mięśniowej.
• "rozcieranie powierzchowne mięśni podudzi" – rozcieranie jest użyteczne m.in. do pracy miejscowej (np. w okolicy przyczepów, zwiększania ukrwienia tkanek, przygotowania do głębszych chwytów), ale w wersji powierzchownej i ograniczonej do podudzi nie odpowiada idei, by dominowała w masażu treningowym kończyn dolnych.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy tego, co stanowi największą część masażu treningowego, szukaj techniki, która jest głównym narzędziem pracy na mięśniu w części zasadniczej zabiegu. W masażu klasycznym i sportowym tę rolę najczęściej pełni ugniatanie.