W maściach na podłożu hydrofilowym występuje środowisko sprzyjające rozwojowi drobnoustrojów (zwykle obecność wody lub składników wiążących wodę). Dlatego w takich formulacjach często stosuje się substancje konserwujące, których zadaniem jest ograniczenie wzrostu mikroorganizmów podczas przechowywania i używania preparatu.
Odpowiedź "hydroksybenzoesan metylu" jest poprawna, ponieważ jest to paraben – klasyczna substancja konserwująca wykorzystywana w wielu preparatach farmaceutycznych (również półstałych). Jej rola w recepturze polega na działaniu przeciwdrobnoustrojowym, a nie na tworzeniu konsystencji czy poprawie właściwości użytkowych.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo dotyczą składników o innych, typowych funkcjach technologicznych:
- "laurylosiarczan sodu" – to przede wszystkim surfaktant (środek powierzchniowo czynny). Może wpływać na zwilżanie i właściwości myjące/solubilizujące, ale nie jest standardowo wskazywany jako podstawowy konserwant w maściach hydrofilowych.
- "alkohol cetostearylowy" – jest mieszaniną alkoholi tłuszczowych, zwykle działa jako składnik strukturotwórczy lub wspomagający konsystencję (zagęstnik, stabilizator emulsji), a nie jako konserwant.
- "glikol propylenowy" – pełni głównie funkcję humektantu i rozpuszczalnika; może zmieniać aktywność wody w formulacji, ale w typowych pytaniach egzaminacyjnych nie jest klasyfikowany jako właściwa "substancja konserwująca".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie brzmi o konserwant, szukaj nazw kojarzonych z ochroną mikrobiologiczną (np. parabeny), a nie składników opisujących lepkość, emulgowanie czy nawilżanie.
