W niwelacji (i ogólnie w pomiarach z wykorzystaniem siatki dalmierczej) wykonuje się na łacie dwa odczyty: kreską górną oraz kreską dolną. Te dwa odczyty wyznaczają na łacie pewien odcinek – różnicę wysokości wskazań między kreskami.
Właśnie ten odcinek na łacie oznacza się jako l. Jeżeli przyjmiemy, że:
- g to odczyt wykonany kreską górną,
- d to odczyt wykonany kreską dolną,
to odcinek między nimi jest równy l = g − d. Jest to prosta konsekwencja definicji odcinka: od większego wskazania odejmuje się mniejsze. Dzięki temu l ma sens fizyczny (jest dodatni i ma jednostkę taką jak odczyt z łaty, np. metry).
Odpowiedź "l = g · d" jest błędna, bo iloczyn dwóch odczytów nie opisuje żadnej długości odcinka na łacie i daje wynik w "dziwnej" jednostce (mnożenie dwóch długości). Odpowiedź "l = g + d" jest błędna, bo suma nie reprezentuje różnicy położeń dwóch kresek – zawyżałaby wynik i nie odpowiada interpretacji geometrycznej. Odpowiedź "l = g/d" również nie opisuje odcinka: iloraz jest bezwymiarowy (lub prowadzi do nielogicznej interpretacji) i nie jest wykorzystywany do wyznaczenia stadialnego odcinka.
W praktyce terenowej warto pamiętać kontrolę: jeśli odczyt górny jest mniejszy od dolnego, oznacza to błąd odczytu albo pomyłkę w przypisaniu, bo l powinno wyjść dodatnie.
