Wskaźnik ciężkości wypadków przy pracy służy do oceny, jak "dotkliwe" były skutki zdarzeń w danym okresie, mierzone liczbą dni niezdolności do pracy (absencji chorobowej). Zgodnie z metodologią opisaną w kontekście, jest to średnia liczba dni zwolnienia lekarskiego przypadająca na jeden wypadek nieśmiertelny.
W zadaniu podano:
- D = 300 dni zwolnień lekarskich z powodu wypadków,
- W = 5 wypadków przy pracy ogółem,
- S = 1 wypadek śmiertelny na miejscu zdarzenia.
Kluczowa zasada: wypadków śmiertelnych nie uwzględnia się w mianowniku wskaźnika ciężkości, ponieważ nie generują dni absencji chorobowej (poszkodowany nie przechodzi okresu rekonwalescencji zakończonego powrotem do pracy).
Stosujemy więc wzór praktyczny: D/(W−S). Najpierw wyznaczamy liczbę wypadków nieśmiertelnych: W−S = 5−1 = 4. Następnie liczymy wskaźnik: 300/4 = 75.
Odpowiedź "75" jest poprawna, bo oznacza, że w analizowanym roku przeciętny wypadek nieśmiertelny skutkował średnio 75 dniami niezdolności do pracy.
Dlaczego pozostałe wyniki są błędne?
- "60" wynika z dzielenia 300/5, czyli z błędnego włączenia wypadku śmiertelnego do mianownika (to najczęstsza pułapka).
- "50" nie odpowiada żadnemu poprawnemu przekształceniu danych z zadania; zwykle jest efektem przypadkowego zaokrąglania lub błędnego odjęcia dni.
- "100" pojawia się, gdy ktoś myli działania (np. dzieli przez 3 albo przyjmuje inną liczbę wypadków nieśmiertelnych), ale nie jest zgodne z podanymi wartościami.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy wskaźnik dotyczy liczby wypadków czy liczby pracujących/przepracowanych godzin. Wskaźnik ciężkości to relacja dni absencji do liczby wypadków nieśmiertelnych, a nie wskaźnik częstości.
