Bitowa stopa błędów BER opisuje, jak często w odbiorniku pojawia się błędnie zdetekowany bit. W transmisji światłowodowej BER silnie zależy od jakości sygnału na wejściu układu decyzyjnego: poziomu szumu, zniekształceń, jittera oraz rozmycia impulsów (np. wskutek dyspersji).
Do oceny tej jakości często wykorzystuje się wykres oka (eye diagram) oraz powiązany z nim Q-factor. Intuicyjnie: im bardziej "otwarte oko" (większy margines pionowy i poziomy w chwili próbkowania), tym łatwiej odróżnić "0" od "1" i tym mniejsze ryzyko błędu. Z kolei zamknięte oko oznacza mały margines decyzyjny i większą podatność na błędy, czyli większy BER.
Dlatego poprawna odpowiedź to ta, która odpowiada najmniejszej rozwartości oka / najniższemu Q-factor, bo taki tor będzie miał największy BER. W treści zadania poprawnym wyborem jest "Wykres 4.", czyli tor o najgorszej jakości w sensie Q-factor.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ wskazują wykresy, które (w porównaniu do wykresu o najwyższym BER) mają lepszą separację stanów logicznych i większy margines decyzji. Typowe nieporozumienie polega na myleniu kryterium: nie szukamy "najładniejszego" wykresu ani największej amplitudy, tylko toru o największej podatności na pomyłkę próbkowania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w odpowiedziach występuje opis przez Q-factor/rozwartość oka, to zwykle działa reguła gorszy wykres oka → niższy Q → wyższy BER. Najpierw porównaj otwarcie oka w chwili decyzji, dopiero potem wybieraj opcję.
