Wymiana kondensatora w oprawie oświetleniowej polega na dobraniu zamiennika, który spełnia dwa warunki: ma wymaganą pojemność (tu: 9 µF) oraz ma napięcie znamionowe co najmniej równe oryginałowi (tu: 230 VAC). Parametr 50 Hz odpowiada standardowej częstotliwości sieci i sam w sobie nie rozwiązuje problemu doboru pojemności.
Połączenie równoległe kondensatorów powoduje, że pojemności się sumują: C = C1 + C2. Jeśli zastosujemy dwa kondensatory 4,5 µF/230 VAC i połączymy je równolegle, otrzymamy łącznie 9 µF. W takim połączeniu napięcie znamionowe układu nie rośnie — ogranicza je słabszy element — ale ponieważ każdy kondensator ma 230 VAC, cały układ spełnia wymaganie napięciowe.
Połączenie szeregowe kondensatorów działa odwrotnie: 1/C = 1/C1 + 1/C2. Dla dwóch jednakowych kondensatorów połączonych szeregowo pojemność zastępcza jest mniejsza (dla dwóch 4,5 µF byłoby to 2,25 µF), więc nie uzyskamy 9 µF — dlatego wariant "4,5 µF szeregowo" jest błędny.
Warianty z kondensatorami 18 µF również nie spełniają wymagań zadania w przedstawionych odpowiedziach. Połączenie równoległe dwóch 18 µF dałoby 36 µF, czyli zbyt dużą pojemność. Połączenie szeregowe dwóch 18 µF mogłoby dać 9 µF, ale w praktyce kluczowe jest jeszcze napięcie znamionowe każdego elementu: jeśli jest zbyt niskie względem pracy przy 230 VAC, rozwiązanie jest niebezpieczne i niedopuszczalne jako zamiennik.
Wniosek: jedyną poprawną odpowiedzią jest dobór dwóch kondensatorów 4,5 µF i połączenie ich równolegle.
