KWALIFIKACJA DRM1 - CZERWIEC 2021

PYTANIE NR 30.
W pracowni wikliniarskiej zgromadzono: pręty wiklinowe, lakiery, sklejkę iglastą, łuby iglaste, arkusze z tworzyw sztucznych. Ile sztuk różnych materiałów podstawowych znajduje się w tej pracowni?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Aby wskazać liczbę "materiałów podstawowych", trzeba znać branżową definicję tego pojęcia.
W praktyce za podstawowe uznaje się zwykle surowce plecionkarskie (np. wiklina, łuby), a lakiery traktuje jako pomocnicze/wykończeniowe. Sklejka i tworzywa mogą być dodatkami konstrukcyjnymi, więc bez doprecyzowania klasyfikacji wynik nie jest jednoznaczny.

Pełne wyjaśnienie:

Pytanie wymaga rozróżnienia materiałów podstawowych od materiałów, które w pracowni pełnią rolę pomocniczą lub dodatkową. Kluczowe jest to, że "podstawowe" w terminologii zawodowej zwykle nie oznacza "wszystkie, które mamy na stanie", tylko te, które stanowią zasadniczy surowiec plecionkarski używany do wykonania wyrobu.

W kontekście wikliniarstwa do materiałów podstawowych najczęściej zalicza się surowce takie jak pręty wiklinowe oraz łuby, bo to one tworzą zasadniczą strukturę plecionki. Z kolei lakiery pełnią przeważnie rolę środków wykończeniowych (ochrona i estetyka powierzchni), a nie surowca, z którego "plecie się" wyrób.

Pozycje takie jak sklejka iglasta i arkusze z tworzyw sztucznych mogą w zależności od technologii być użyte jako wzmocnienia, denka, wkłady lub elementy konstrukcyjne. W jednej pracowni mogą być traktowane jako materiały dodatkowe, w innej jako podstawowe do konkretnej serii wyrobów. Bez wskazania, jaką klasyfikację przyjmuje egzamin (np. "podstawowe = surowce plecionkarskie"), da się obronić więcej niż jedną interpretację liczby materiałów podstawowych.

Dlatego poprawne rozwiązanie powinno wynikać z jednoznacznej definicji używanej w danym programie nauczania/kluczu odpowiedzi. Na egzaminie warto najpierw przyporządkować każdy wymieniony materiał do kategorii: surowiec plecionkarski vs środek pomocniczy/wykończeniowy vs materiał dodatkowy, a dopiero potem policzyć liczbę różnych materiałów podstawowych.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Najczęściej rozumie się je jako surowce, z których powstaje zasadnicza struktura wyrobu plecionkarskiego (czyli to, co jest "plecione"). W praktyce bywa to np. wiklina lub łuby. Dokładne znaczenie zależy jednak od przyjętej na egzaminie klasyfikacji.
Materiał podstawowy tworzy korpus/strukturę wyrobu, a materiał pomocniczy służy do przygotowania, łączenia lub wykończenia (np. zabezpieczenie powierzchni). Jeśli dany materiał nie jest "pleciony", tylko wspiera proces (np. lakier), zwykle traktuje się go jako pomocniczy.
Zwykle nie, ponieważ lakiery najczęściej pełnią funkcję wykończeniową i ochronną (impregnacja, połysk, kolor), a nie konstrukcyjną. W pytaniach egzaminacyjnych są często traktowane jako materiały pomocnicze. Ostatecznie decyduje definicja użyta w kluczu.
Może pełnić rolę elementu konstrukcyjnego (np. dno, wkład, usztywnienie), ale w klasycznym podziale materiałów w plecionkarstwie często traktuje się ją jako materiał dodatkowy, bo nie stanowi surowca do samej plecionki. Interpretacja zależy od technologii konkretnego wyrobu.
W praktyce spotyka się różne surowce roślinne używane do plecenia, w tym wiklina i łuby. Mogą występować też inne materiały naturalne, zależnie od regionu i asortymentu. Na egzaminie ważne jest rozpoznanie, które z nich tworzą konstrukcję, a które są dodatkami.
Bo "podstawowe" może znaczyć: (1) surowce plecionkarskie, (2) wszystkie materiały używane do wykonania wyrobu, albo (3) materiały dominujące kosztowo. Egzamin zwykle zakłada jedną konkretną klasyfikację. Bez niej pojawia się ryzyko kilku logicznych odpowiedzi.
Najpierw przyporządkuj każdy materiał do kategorii (podstawowy/pomocniczy/dodatkowy) zgodnie z definicją branżową. Potem policz tylko te pozycje, które należą do "podstawowych", licząc rodzaje, a nie liczbę opakowań. To zadanie jest wrażliwe na przyjętą definicję.
Najczęstsze błędy to: zaliczenie środków wykończeniowych (np. lakierów) do podstawowych, traktowanie wszystkich pozycji z listy jako jednej kategorii oraz przenoszenie nawyków z innych zawodów (np. stolarskich), gdzie sklejka bywa materiałem bazowym produktu.
Najczęściej są dodatkiem (wkład, usztywnienie, element dekoracyjny lub zabezpieczający), a nie typowym surowcem do plecenia. Jednak w wyrobach łączonych mogą być ważnym komponentem. Na egzaminie zwykle liczy się je zgodnie z kategorią wskazaną w materiałoznawstwie dla kwalifikacji.
Ucz się podziału na surowce plecionkarskie, materiały pomocnicze i wykończeniowe oraz dodatki konstrukcyjne. Rób krótkie fiszki: nazwa materiału → rola w wyrobie. Na zadaniach treningowych ćwicz szybkie przyporządkowanie i dopiero potem liczenie.
info

Około 43% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że sklejka i tworzywa mogą być dodatkami konstrukcyjnymi, więc bez doprecyzowania klasyfikacji wynik nie jest jednoznaczny.

Materiały:

  • Szczegółowe informacje wymagają materiałów specjalistycznych: podręczniki i skrypty do koszykarstwa-plecionkarstwa (działy o materiałoznawstwie)
  • Notatki z zajęć zawodowych dotyczące klasyfikacji materiałów w pracowni wikliniarskiej
  • Instrukcje technologiczne wykonywania wyrobów (wskazujące, co jest surowcem, a co środkiem pomocniczym/wykończeniowym)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego