W procesie skrawania ciepło powstaje głównie w wyniku dwóch zjawisk: odkształcenia plastycznego warstwy skrawanej (strefa ścinania) oraz tarcia na styku wióra z powierzchnią natarcia i na styku narzędzia z powierzchnią obrabianą. To ciepło musi zostać "rozdzielone" pomiędzy różne elementy układu: wióry, przedmiot obrabiany, narzędzie skrawające oraz ewentualnie medium chłodząco-smarujące.
Wióry są zazwyczaj czynnikiem, który najintensywniej odprowadza ciepło, ponieważ:
- powstają bezpośrednio w strefie największego wydzielania energii,
- mają kontakt z narzędziem w obszarze tarcia i szybko się nagrzewają,
- odrywają się i są wynoszone poza strefę skrawania, zabierając energię cieplną "ze sobą".
Przedmiot obrabiany może odbierać znaczną ilość ciepła, ale zwykle nie jest to udział największy, bo część ciepła jest "zabrana" wcześniej przez wiór. Dodatkowo przewodzenie ciepła w głąb detalu zależy od materiału, czasu kontaktu i geometrii skrawania.
Narzędzie skrawające także się nagrzewa, jednak jego udział w odprowadzaniu ciepła bywa mniejszy niż udział wiórów. Narzędzie ma ograniczoną objętość czynnej strefy, a ciepło w nim kumuluje się lokalnie, co wpływa na zużycie (np. ścieranie, wykruszenia, odpuszczanie krawędzi).
Ciecze chłodząco-smarujące mogą skutecznie odbierać ciepło z elementów dostępnych dla strugi, ale często mają utrudniony dostęp do samej strefy ścinania (zwłaszcza przy dużych prędkościach, osłonie przez wiór i wysokim ciśnieniu kontaktu). Dlatego ich udział w "najintensywniejszym" odprowadzaniu ciepła nie zawsze jest największy.
W zadaniu kluczowe jest odczytanie z wykresu, który czynnik ma najwyższy udział/poziom odprowadzania ciepła. Jeśli najwyższa wartość przypada na wióry, to właśnie one są poprawną odpowiedzią.
