W tabletkach, szczególnie o natychmiastowym uwalnianiu, ważnym etapem działania leku jest rozpad tabletki po podaniu. Za ten efekt odpowiadają m.in. substancje rozsadzające (substancje rozpadające, dezintegranty). Ich zadaniem jest ułatwienie wnikania płynu do struktury tabletki oraz wywołanie jej pęcznienia i rozpadu na mniejsze cząstki. Dzięki temu rośnie powierzchnia kontaktu z płynem, a substancja lecznicza może szybciej przechodzić do roztworu i być dostępna do wchłaniania.
Odpowiedź "jak najszybszego uwolnienia substancji leczniczej" jest zgodna z funkcją dezintegrantu: bez sprawnego rozpadu tabletka może uwalniać substancję wolniej, nawet jeśli sama substancja lecznicza jest łatwo rozpuszczalna.
Pozostałe propozycje opisują inne cele technologiczne:
- "przedłużenia uwalniania składników leku" dotyczy postaci o modyfikowanym uwalnianiu (np. matryce, otoczki), a dezintegrant zwykle działa przeciwnie — przyspiesza rozpad.
- "zapobiegania zbrylaniu się masy tabletkowej" wiąże się raczej z właściwościami proszków i dodatkami poprawiającymi sypkość lub ograniczającymi zlepianie, a nie z mechanizmem rozpadu tabletki po podaniu.
- "uzyskania powtarzalnej masy nasypowej" odnosi się do parametrów reologicznych mieszanin/granulatów (ważnych w dozowaniu i tabletkowaniu), które koryguje się innymi grupami substancji pomocniczych oraz procesem (np. granulacją), nie poprzez typowy cel stosowania dezintegrantu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się jednocześnie pojęcia "rozpad" i "przedłużone uwalnianie", rozdziel je w myślach na dwa różne zagadnienia technologiczne. Dezintegrant = szybki rozpad, a nie kontrola długotrwałego uwalniania.
