Wzbogacanie w cieczy ciężkiej polega na rozdziale ziaren (np. węgla i skały płonnej) w ośrodku o odpowiednio dobranej gęstości. Ziarna o gęstości mniejszej od gęstości ośrodka unoszą się (frakcja lekka), a ziarna o gęstości większej opadają (frakcja ciężka). Kluczowe jest więc uzyskanie i utrzymanie stabilnej gęstości cieczy ciężkiej.
Aby zwiększyć gęstość ośrodka, do wody dodaje się tzw. obciążnik (materiał obciążający). W praktyce przemysłowej jednym z najczęściej stosowanych naturalnych obciążników jest magnetyt. Jest to materiał o wysokiej gęstości, a dodatkowo jego własności magnetyczne ułatwiają odzysk i recyrkulację obciążnika w obiegu technologicznym (co ogranicza zużycie i stabilizuje parametry procesu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Dolomit – choć jest powszechnym minerałem skałotwórczym, nie jest standardowym obciążnikiem cieczy ciężkiej w instalacjach wzbogacania węgla. W praktyce liczy się nie tylko "ciężar", ale też możliwość ekonomicznego utrzymania zawiesiny i sprawnego odzysku obciążnika.
- Kaolin – jest minerałem ilastym; może wpływać na lepkość i własności reologiczne zawiesin, ale nie stanowi typowego obciążnika do wytwarzania cieczy ciężkiej dla rozdziału grawitacyjnego węgla.
- Chalkopiryt – to siarczek miedzi i żelaza, kojarzony z rudami metali. Nie jest materiałem stosowanym jako obciążnik cieczy ciężkiej w technologii wzbogacania węgla; byłby też niepraktyczny pod względem prowadzenia obiegu i odzysku.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o ciecz ciężką szukaj materiałów obciążających kojarzonych z instalacjami rozdziału grawitacyjnego i obiegiem odzysku. W kontekście węgla najczęściej będzie to magnetyt.
